Περί τεχνών

Aπ΄όσες τέχνες έμαθα ,την ανάγνωση αγαπάω
τι άλλες όλες τις έκανα μόνο να μην πεινάω.
Όμως δεν τις ρεζίλεψα,τις τίμησα και κείνες
γιατί μού δώσανε φαί, μα και χαρές και μνήμες.

Περί διαφήμισης

Μια τέχνη που θαυμάζω, αγαπώ και θα ήθελα να κάνω
είναι να μπορούσα να δουλεύω στη διαφήμιση.
Για πολλούς ,όμορφους και δημιουργικούς λόγους
Παραβλέποπντας βέβαια το άγχος και τη κούραση
και που τα καταλαβαίνω.
Για πολλούς λόγους ,μα και για ένα όρο-πρόκληση.
Γιατί με ένα φιλμάκι πολύ μικρό και ορισμένου χρόνου,
μια εικόνα, μια ατάκα,ένα μήνυμα, πρέπει να τα πείς όλα.
Και ειλικρινά συγχαίρω τους Έλληνες διαφημιστές,
για τη φαντασία τους ,το μεράκι τους και την αισθητική τους.

Η δημοκρατία της μπανανίας.

Ας μη βαυκαλιζόμαστε ...και ας μη χαιδεύουμε τα αυτιά του κόσμου..
Καμία κυβέρνηση δεν έπεσε και κανέναν δεν έριξε ο λαός.

Απεναντίας ο λαός δεν διέβλεψε, δεν πρόλαβε
και δεν μπόρεσε να διαμορφώσει τις εξελίξεις.

Εκτονώθηκε με την διαμαρτυρίες, αποτραβήχτηκε μετά,,
εξαπατήθηκε και ανέβηκαν στην εξουσία και άλλοι
που ούτε το φανταζόντανε και που απευχόντανε…
Τέτοια κοινοβουλευτική πλειοψηφία
ούτε σε δημοκρατίες της μπανανίας δε βρίσκεις..
Και το καινούργιο μνημόνιο θα περάσει
και χειρότερα θα γίνουν τα πράγματα.

Αυτά και καλά μου γεράματα…!!!

Το χιούμορ.

Το χιούμορ είναι σαν το τρεχούμενο,
το γάργαρο νερό.
Δε λιμνιάζει. Δε μουχλιάζει. Δε λερώνει.
Ξεδιψάει . Ξελαμπικάρει το μυαλό.
Σε βγάζει από τα αδιέξοδα.
Δίνει λύση στη σιωπή και στη απορία.
Βλάπτει σοβαρά την ανία
Τα χώνει στην εξουσία
Εξαφανίζει τις ρυτίδες
Kαταπολεμάει το χρόνο
Είναι αγχολυτικό..
Καθαρίζει τα μάτια.
Κρατάει γερή τη καρδιά.
Βοηθάει το πεπτικό σύστημα.
Και το κυριότερο είναι παιχνίδι και δε στοιχίζει τίποτα .
Λίγα βάζεις πολλά παίρνεις…

Το πορτοφόλι

Στης Κυριακής μου το περίπατο το πρωινό,
εκεί στη στροφή του Ναυτικού νοσοκομείου,
δίπλα σε ένα κόκκινο αμάξι,
στο πεζοδρόμιο πάνω ,
βρήκα ένα τροφαντό δερμάτινο πορτοφόλι..

Φίλος που συναντηθήκαμε μου είπε…
Άνοιξε το ,να δούμε και να καταμετρήσουμε τι έχει μέσα
μη σου πούνε μετά όταν το παραδώσεις ότι ξάφρισες τίποτα.
Και το ανοίξαμε και καταμετρήσαμε και είχε μέσα….

α} 530 ευρώ { 10χ50 ..1χ20 και 1χ10 }
β} αστυνομική ταυτότητα..
γ} τέσσερις κάρτες τραπεζών
δ} εισιτήρια διαρκείας της ΑΕΚ
ε} κάρτα μέλους από κλάμπ φιλάθλων της ΑΕΚ.
ζ} και κάρτα ανεργίας.

-Τώρα που είδαμε τι έχει μέσα ,μου λέει ο φίλος ,
μόλις πας σπίτι βρες το τηλέφωνο του και πάρτον να ρθεί να το παραλάβει..
Μη τρέχεις σε αστυνομίες και μπλεχτείς…

Πράγματι όταν γύρισα σπίτι,βρήκα το τηλέφωνο του
και αφού βεβαιώθηκα ότι είναι δικό του,
του είπα να έρθει να το παραλάβει..

Ήρθε και ήταν ευγενικό παλικάρι και μάλιστα προσφέρθηκε
να μου δώσει και τα εύρετρα και με το παραπάνω..
Μά για μένα δεν ήταν αυτό το ζητούμενο και αρνήθηκα ευγενικά...
Εμένα άλλο με προβλημάτισε και δεν άντεξα και την έκανα την ερώτηση…

-Φαίνεσαι καλό και ευγενικό παλικάρι ,του είπα ,
αν επιτρέπεται τη δουλειά κάνεις ?
-Με το πατέρα μου δουλεύω , μου απαντά, έχουμε βιοτεχνία με κουφώματα αλουμινίου. Αν χρειαστείτε κάτι ξέρετε που θα με βρείτε…
-Ευχαριστώ πολύ, λέω, ρώτησα να γιατί είδα τη κάρτα ανεργίας σου…
-Α τι κάρτα …. Την έχω για τα ψιλά μου..
Αφού μπορώ να παίρνω επίδομα γιατί να τους το χαρίζω..
-Μα αφού δουλεύεις ?
-Α δε φαίνομαι πουθενά εγώ..
η εταιρεία είναι στο όνομα του πατέρα μου..
-Μάλιστα ..να πας στο καλό αγόρι μου…

Δεν συνέχισα τη κουβέντα, δεν θα είχε νόημα
και δεν θα έβγαζε και πουθενά..
Άλλωστε τι είμαι εγώ και ρωτάω ?
Εγώ ένας απλός άνθρωπος είμαι…

Σημ.. η ιστορία είναι πέρα για πέρα αληθινή
και δεν έχει να κάνει με τους πραγματικά χιλιάδες ανέργους
που δεινοπαθούν να πάρουν ένα επίδομα φτώχειας..

Λεσίνι..το δικό μου χωριό

Είναι πολύ οδυνηρό  να μην έχεις χωριό.

Να είσαι σπαρμένος  σε μαι πόλη χωρίς ρίζες.
Να αλλάζουν όλλα  γύρω σου και συ να  μην έχεις σημείο αναφοράς .
Να  κοιτάζεις τον ουρανό πάνω απο ταράτσες  και κεραίες ,
χωρίς χρώματα , χωρίς μυρουδιές και ήχους.

Εγώ ευτύχησα να εχω χωριό , το Λεσίνι.
Ευτύχησα να δω κάμπους ανοιχτούς  και το ποτάμι του , τον Αχελώο.
Έφυγα νωρίς μα πρόλαβα να ζήσω και να νοιώσω πολλά
και μια νοσταλγία γλυκιά να συντροφεύει .
Δεν είναι το δικό μου χωριό το πιο όμορφο .
Εχω γνωρίσει και πιο όμορφους τόπους .
Δεν είναι οι άνθρωποι του , οι καλύτεροι , οι ξεχωριστοί.

Ίσα ίσα  τώρα που λέιπω χρόνια  
να μην με αγγίζουν κα να μη τους αγγίζω και γω.
Άμα χρόνια ολόκληρα καταπίνεις ρύπους
και αναπνέεις καυσαέρια και σκουπίδια σωρούς βλέπουν τα μάτια σου ,
πως να σε νοιώσει ο παιδικός φίλος οταν βλεπόσαστε  κάπου κάπου τα καλοκαίρια. 

Το καταλαβάινω απόλυτα και πιστεύω το καταλαβαίνουν  και κείνοι.
Συνηθισμένο λοιπόν το χωριό μου.
Συνηθισμένοι και οι άνθρωποι του .
Είναι όμως το δικό μου χωριό, είναι οι δικοί μου άνθρωποι.

Δεν είμαι ποτέ ο ένας.

Δεν έχω και δεν κρατώ πράγματα που να με δένουν.
Πού να μπορούν να με ριζώσουν ,
σε ένα τόπο, σε  μια ημερομηνία.

Τό χρόνο ποτέ δεν τον λογάριασα.
Oι άλλοι μου θυμίζουν αν μεγάλωσα,
αν ρυτίδες αυλάκωσαν το πρόσωπο μου.

Τό τόπο δεν το μετρώ με στρέμματα,
τον περπατάω , τον τρυγάω και περνώ.

Τίς μνήμες μου τις σκόρπισα και επιλεχτικά τις ανασύρω.
Σαν το κηπουρό που ψάχνει στη αποθηκούλα του κήπου
να βρει το εργαλείο που του χρειάζεται και αφού το βρεί
και κάνει τη δουλειά του ,το παρατάει και πάλι στη λήθη.

Τίς καλές μου στιγμές τις μοιράζομαι
και τις κακές μου τις πέταξα στο Καιάδα.

Πρόσωπα ,ονόματα και διευθύνσεις και αυτά
τα διαγράφω , αν έχουν κλείσει το κύκλο τους
και σαν χαραμοφάηδες καταλαμβάνουν
ζωτικό χώρο στο μικρό μου σκληρό δίσκο του μυαλού.


Δεν εχω φετίχ και τα αντικείμενα ,
έστω και αν με έχουν σημαδέψει ,
δεν έχω κανένα δισταγμό να τα χαρίσω.
Μου αρέσει να τα χαρίζω και να βλέπω
τα μάτια των φίλων μου να λάμπουν απο ευχαρίστηση.

Πάντα εχω κατά νου ,αν κάποιος φίλος έρθει στο σπίτι μας
να εχω κάτι στην άκρη να του χαρίσω,
Ένα βιβλίο, ενα παιχνίδι για το παιδί του, ενα δισκάκι.
Να μη φύγει με άδεια χέρια , που λένε.
Να μη φύγει με άδεια καρδιά.

Φωτογραφίες μου δε , πιο πολλές εχουν οι φίλοι
και οι συγγενείς , παρά εγώ.
Όσες έτυχε να έχω εγώ, σε κάποιο πατάρι
θα τις βρεί κάποτε ο παλιατζής.

Είμαι λοιπόν σκορπισμένος σε πολλά σημεία.
Νοιώθω πως ζω και υπάρχω, κατ' επιλογήν μου
σε κάποια άλλη γωνιά
σε κάποιου άλλου τη θύμιση .

Έχω σημεία αναφοράς παντού και όπου τύχει,
μπερδεμένα και χωρίς πολεοδομικό σχεδιασμό
γαι τούτο και δεν είμαι ποτέ ο ένας. 

Περί τραγουδοποιών

Με αφορμή μία κουβέντα  { μεταξύ φίλων }
περί πνευματικών δημιουργών και ειδικά τραγουδοποιών
{ συνθετών , στιχουργών , ερμηνευτών, μουσικών }
δηλώνω ξεκάθαρα και κατηγορηματικά .
Σέβομαι και εκτιμώ τη δουλειά τους
όπως σέβομαι τη δουλειά κάθε δημιουργού .
Κάθε δημιουργού είτε είναι αγρότης , εργάτης ή οτιδήποτε άλλο.

Δεν οφείλω ιδιαίτερο σεβασμό σε κάποιον ξεχωριστά.

Το τραγούδι πέρα απο πνευματική δημιουργία
{ αλήθεια και τι δεν είναι πνευματική δημιουργία ?}
είναι και προ'ι'όν και η παραγωγή του και η διάθεση στο κοινό
υπόκειται και αυτό όπως και οι δημιουργοί του
στους κανόνες της αγοράς.

Άρα οι τραγουδοποιοί οφείλουν κα κείνοι σεβασμό
σε μένα τον ακροατή/ καταναλωτή.
Οφείλουν σεβασμό γιατί χωρίς εμένα { χωρίς εμάς }
είναι ''ασύμφορο'' για κείνους και ανώφελο


Ο κόσμος { εμείς όλοι } είμαστε η δύναμη τους.
Εμείς τους επιλέγουμε {για το έργο τους φυσικά και για το κέφι μας }
εμείς τους βάζουμε στο σπίτι μας , και στη καρδιά μας
και στα χείλη μας και βέβαια πληρώνουμε.

Αφού μάλιστα γλιστράνε στο αίμα μας
και καταγράφονται  στα γονίδια μας
και διαμορφώνουν χαρακτήρες και συνειδήσεις
ενας λόγος ακόμη παραπάνω να έχουν εκείνοι
μεγαλύτερη συναίσθηση του ρόλου τους.

Ας  μείνω λοιπόν εδώ. Δίνουν και τους δίνουμε.
Ξεκάθαρα και απλά.

ΥΓ. Λένε μερικοί και απορούν και μερικές φορές το λένε και με στόμφο
τόσο που να με κάνουν να νοιώθω ,σαν μαλάκας.
-Μα καλά τραγουδάς αυτό το τραγούδι και δεν ξέρεις ποιός τό έγραψε ?
Απαντώ . Μετά χαράς να το μάθω.
Αλλά δε θα τρέχω και στις μουσικές βιβλιοθήκες
κάθε φορά που ακούω ενα τραγούδι.
Μου αρέσει και το ακούω. Απλά.Δε φτάνει αυτό ? 

Δούλεψε φτωχέ να μη σου μοιάσω

-Δούλεψε φτωχέ να μη σου μοιάσω.
{ γιατί θα το κλείσω το εργοστάσιο}
-Σφάξε με Αγά μου ν'αγιάσω.
{ καλύτερα να πεθάνω, κάνω απεργία }
-Τί κοιτάς ωρέ σαπρακιασμένο ?
{ τι λες τώρα }
-Πότε θα με σφάξεις περιμένω.
{Πότε θα τα βρούμε}
-Άλλη ώρα τώρα δε προφταίνω
{ έχω δουλειά τώρα }
-Κι' έτσι κάθε μέρα εγώ πεθαίνω.
{ πεθαίνω στη πείνα }
-Αλλο να σε σφάζω κι' άλλο να πεθαίνεις
{ μη τα μπερδεύεις τα πράγματα }
-Νάξερα Αγά μου τι περιμένεις ?
{ να δώσεις αύξηση }
-Έχω κόρη τώρα να παντρέψω.
{ εχω έξοδα,δε βγαίνω μάννα μου }
-Τότες πάω και γω να σου δουλέψω.
{ε..τότες άστο .έχεις δίκιο }

σημ. Μεταφορά πιστή απο διαπραγμάτευση
μεταξύ εργατοπατέρων και εργοδοσίας.

Περί ποίησης

Αν θες να μιλίσουμε για ποίηση,μετά χαράς.
Συμμάζεψε πρώτα το εγώ σου.
Θα σε ακούσω και δεν θα σε απαξιώσω.
Μα μη με περνάς όμως και για μαλάκα
γιατί εγώ θα σου τα χώσω

Οι παρέες

1}...Oι παρέες είναι μύθος οτι γράφουν ιστορία.
Γράφουν ιστορία για τη πάρτη τους.

2}...Oι παρέες έχουν πρόσβαση μοναδική και ελεγχόμενη
στην εξουσία για τη παρέα τους.

3} ...Oι παρέες κυβερνούν κατά πως τους συμφέρει.

4}....Oι παρέες δεν θέλουν συμμέτοχο το λαουτζίκο.
τόν θέλουν πελάτη.

5}....Oι παρέες σχεδιάζουν για μας , χωρίς εμάς.

6}...Oι παρέες είναι ψέμα πως τάχατες πρωτοπορούν,
αντιγράφουν απλά τη ζωή μας.

7}.... Oι παρέες είναι λέσχες κλειστές.
Αν δεν είσαι παρέα τους { αν δεν είσαι πελάτης τους } είσαι εχθρός,αντίπαλος

ΥΓ...Για του λόγου το αληθές δείτε , στη πολιτική,στην οικονομία, 
στη μουσική, στις τέχνες ,στα γράμματα ,στα Μ.Μ.Ε
οτι οι ίδιες παρέες, χρόνια τώρα, με μικρές διαφοροποιήσεις
{και τούτο  λόγω εσωτερικών ανταγωνισμών }
 κρατούν τά πόστα, κάνουν κουμάντο.

Εκεί προσμένω

Στα λιόδεντρα και στα λιοτρίβια.
Στους αμάραντους και στους γκρεμούς.
Στα γέρικα πλατάνια και στα ρέματα.
Στα ασπρισμένα πεζούλια και στις λασπωμένες αυλές.
Στα αγκάθινα σφέλαχτα και στις ξερολιθιές.
Στις ανηφοριές και στους ανεμόμυλους.
Στα τοξοτά γιοφύρια και στα ξωκλήσια.
Στων ποταμών τις λεύκες και στις αηδονοφωλιές.
Στις καλαμιές του θέρους και στου τρύγου τα αμπέλια.
Στο πλατύσκαλο του σχολειού και στα ξύλινα θρανία.

Εκεί σταυρώνω τις μνήμες μου ...
Εκεί τις καίω, εκεί τις σκορπίζω..

Εκεί προσμένω την Ανάσταση μου...

Περί δρυός

Ο εγωισμός του και η περηφάνεια του, τον κρατήσανε ζωντανό,
όταν τον στήσανε στη κορυφή του λόφου
να τον κάψουν οι εχθροί του και οι φίλοι.
Ο εγωισμός του και η περηφάνεια του φουσκώσανε τα στήθη του
και ξέρασαν αγέρα παγωμένο και σβήστηκαν οι φλόγες.
Απελπισμένοι οι ιεροεξεταστές εγκατέλειψαν τη καύση.
Κάποιος είπε ...
{Θα μας κάψει και μας μια μέρα ο Θεός.
Ήταν λάθος η φωτιά που ανάψαμε,
Λάθος τα ξύλα που διαλέξαμε
Δεν κάνουν καλή φλόγα τα ξύλα της πεσούσης δρυός}

Περί ηρώων

Τίποτα πιο πολύ,τίποτα λιγότερο

Κάθε ελεύθερος άνθρωπος είναι δημότης Μεσολογγίου { Λουκής Ακρίτας }.
 Σάββατο βράδυ του Λαζάρου προς Κυριακή των Βαίων 10 του Απρίλη1826
έγινε η ηρωική Έξοδος του Μεσολογγίου.
Είς μνήμη των ηρώων εκείνων η πόλη του Μεσολογγίου ονομαστηκε Ιερά.
Είναι η μόνη πόλη στο κόσμο που ονομάζεται Ιερά για ιστορικούς
και οχι για θρησκευτικούς λόγους.

Πρός ναυτιλομένους

Προς όλους τους ναυτιλομένους του διαδικτύου φίλους μου.*
Παρακαλώ πολύ μην αναζητάτε στα κείμενα μου,
τη ποίηση,τη στιχουργική,
ή κάποιο άλλο λογοτεχνικό είδος, έμμετρο ή πεζό.

Δείτε τα, διαβάστε τα,σχολιάστε τα,αν έχετε τέτοιο βίτσιο,
χαλαρά, σαν να είναι νούμερα επιθεώρησης καλοκαιρινής.
Σαν κουβέντες, σχόλια και κουτσομπολιά του καφενείου .
Σαν αποσπάσματα δελτίου ειδήσεων των οχτώ
κατεψυγμένα και ξαναζεσταμένα σε φουρνάκι μικροκυμάτων..

Και μην αναρωτιέστε γιατί τούτο το είπα έτσι και το άλλο αλλιώς ..
Γράφω όπως μιλάω,όπως θα μίλαγα στη πλατεία.
Γράφω για ότι με τσιγκλάει.
Αστείο ή σοβαρό. Καλό η κακό..
Γιατί κατά πως λένε στο χωριό μου {εγώ δηλαδή..!!! }
Και τα καλά δεχούμενα και τα κακά στο διάολο .. !!!
Τίποτα πιο πολύ,τίποτα ιδιαίτερο.
Άντε και καλά μας γεράματα !!!

Οι φιλάνθρωποι

Κάθε χρόνο τα ίδια και τα ίδια . Κάθε χρονιάρες μέρες οι ίδιοι και οι ίδιοι.

Σέ κάθε γειτονιά και έρανος ,σε κάθε στενό και φιλάνθρωπος.
Εδώ η Κυρία για τα ορφανά, παραδίπλα ο κοστουμάτος για τη  στέγη των γερόντων,
στη εκκλησία ο επίτροπος γαι τη αποπεράτωση του Ναού ,
Τραπεζες, σωματεία,οργανώσεις ,εταιρίες,  ΜΚΟ,όλλοι στο Θεάρεστο έργο.
Αναρωτιέμαι .με τόσους φιλάνθρωπους ,
με τόσο πλούτο συναισθημάτων δε πρέπει να λένε κάποιοι οτι έιναι  φτωχοί.
Υπάρχει  για όλλους μια Κυρία Ξανθιά και ένας Κύριος Αξιοπρεπής
που θα του πει ευγενικά, καλοσυνάτα και χτυπώντας φιλικά τον ώμο.
”Δούλεψε φτωχέ να μη σου μοιάσω ‘
”Δώσε μου φτωχέ  να συγχωρεθούν τα πεθαμένα σου”

Πάρε κουμπάρε μ΄

Κάποτες μια γριά ,παραφυλούσε την αχλαδιά της
μη της κλέψουνε τ'αχλάδια.
Τα αχλάδια ομως  ωρίμαζαν  και αφού κανείς δε τα μάζευε
και πόσα να φάει η γριά , πέφτανε καταγής και σάπιζαν.
Η γριά όμως εκεί ,καραούλι, δε το κουνούσε ρούπι.
Διαβάτης που περνούσε , νηστικός και κουρασμένος,
ρώτησε τη γριά αν θα μπορούσε να μαζεψει μερικά
να φάει , να κόψει  τη πείνα του.
Τότες η γριά ,δείχνοντας τα πεσμένα αχλάδια ,
γλυκά και καλοσυνάτα του λέει.
-Πάρε κουμπάρε μ' ..για τα γουρούνια τάχουμε.

Σημ. Ας  βάλουμε  στη θέση της γριάς την εξουσία
και στη θέση του διαβάτη το λαό
και αντί για αχλαδιά πείτε πως είναι η χώρα μας και ας αναλογιστούμε..
Πόσο γλυκά και καλοσυνάτα η εξουσία , μέσω διάυλων και Μ.Μ.Ε.
μας πλασάρει τα ληγμένα και τα σάπια και πως κείνη
κρατάει για τη πάρτη της τα γερά και τα καλά.

Σημ.1. τάδε είπε Kakius και αμαρτίαν έχει..
καθότι πίσω έχει η αχλάδα την ουρά
και δεν ξέρει πόσα απίδια βάνει ο σάκος.

Η ζωή

Η Ζωή δεν είναι τίποτε άλλο παρά μόνο ενας πίνακας
Τού Μεγάλου ζωγράφου πού όσο τον θωρείς απο κοντά
σε συγκινεί στις λεπτομέρειες
και όσο απομακρύνεσαι σε απογοητεύει στο σύνολο

Εδώ που αναστήθηκα

Μ' ένα μαχαίρι στο ζωνάρι, με δυο τσιγάρα για το δρόμο
και δίχως σπίρτα, ζαλώθηκα τη τρέλα μου στο ώμο
κι΄ενα πρωί ξεκίνησα σε άλλη γή να ζήσω.
Λαφροπατώντας, απο λιθάρι σε λιθάρι,
σε λασπουριά να μη πατήσω, και πρίν με πιάσει η νύχτα
έκανα στροφή και γύρισα πίσω.
Συλλογίστηκα πως θάναι αδικο να ξοδέψω
τη ζωή μου σε ξένους τόπους.
Αν πρέπει και θέλω για κάτι να παλέψω,
και το βαστάει η καρδιά μου,
μπορώ και δω στο τόπο μου.
Εδω που αναστήθηκα και ξέρουν τη λαλιά  μου.

Η αριθμητική μου

Τόσα χρόνια σκυμένος στην εγκυκλοπαίδεια της ζωής
και τώρα αξιώθηκα να μάθω να μετράω μέχρι το δέκα.

0.το απόλυτο
1.μεσημέρι στης ακρόπολης τα μέρη
2.μαύρα μάτια αγαπώ
3.πουλάκια κάθονταν
4.τα σημεία του ορίζοντα
5.χρόνια δικασμένος
6.νταβελόνης
7.οι πληγές του Φαραώ.
8.μπαστούνι
9.έχει ο μήνας
10.με τόνο.