Δεν είμαι ποτέ ο ένας.

Δεν έχω και δεν κρατώ πράγματα που να με δένουν.
Πού να μπορούν να με ριζώσουν ,
σε ένα τόπο, σε  μια ημερομηνία.

Τό χρόνο ποτέ δεν τον λογάριασα.
Oι άλλοι μου θυμίζουν αν μεγάλωσα,
αν ρυτίδες αυλάκωσαν το πρόσωπο μου.

Τό τόπο δεν το μετρώ με στρέμματα,
τον περπατάω , τον τρυγάω και περνώ.

Τίς μνήμες μου τις σκόρπισα και επιλεχτικά τις ανασύρω.
Σαν το κηπουρό που ψάχνει στη αποθηκούλα του κήπου
να βρει το εργαλείο που του χρειάζεται και αφού το βρεί
και κάνει τη δουλειά του ,το παρατάει και πάλι στη λήθη.

Τίς καλές μου στιγμές τις μοιράζομαι
και τις κακές μου τις πέταξα στο Καιάδα.

Πρόσωπα ,ονόματα και διευθύνσεις και αυτά
τα διαγράφω , αν έχουν κλείσει το κύκλο τους
και σαν χαραμοφάηδες καταλαμβάνουν
ζωτικό χώρο στο μικρό μου σκληρό δίσκο του μυαλού.


Δεν εχω φετίχ και τα αντικείμενα ,
έστω και αν με έχουν σημαδέψει ,
δεν έχω κανένα δισταγμό να τα χαρίσω.
Μου αρέσει να τα χαρίζω και να βλέπω
τα μάτια των φίλων μου να λάμπουν απο ευχαρίστηση.

Πάντα εχω κατά νου ,αν κάποιος φίλος έρθει στο σπίτι μας
να εχω κάτι στην άκρη να του χαρίσω,
Ένα βιβλίο, ενα παιχνίδι για το παιδί του, ενα δισκάκι.
Να μη φύγει με άδεια χέρια , που λένε.
Να μη φύγει με άδεια καρδιά.

Φωτογραφίες μου δε , πιο πολλές εχουν οι φίλοι
και οι συγγενείς , παρά εγώ.
Όσες έτυχε να έχω εγώ, σε κάποιο πατάρι
θα τις βρεί κάποτε ο παλιατζής.

Είμαι λοιπόν σκορπισμένος σε πολλά σημεία.
Νοιώθω πως ζω και υπάρχω, κατ' επιλογήν μου
σε κάποια άλλη γωνιά
σε κάποιου άλλου τη θύμιση .

Έχω σημεία αναφοράς παντού και όπου τύχει,
μπερδεμένα και χωρίς πολεοδομικό σχεδιασμό
γαι τούτο και δεν είμαι ποτέ ο ένας.