Αχ βρε ρημάδα μου ζωή

Βαθειά πληγή και βάλσαμο
ξύδι μα και γλυκάδι
είναι το κάθε σου άγγιγμα
κάθε φιλί και χάδι.
... ...
Σαν με φιλάς αγκιστρώνομαι
και σπαρταρώ σαν ψάρι
κι΄ύστερα γλύφω τις πληγές
και κλείνομαι στο αμπάρι..
...
Και καρτερώ να ξαναρθείς
ξανά να με αγκιστρώσεις.
Aχ.. βρε ρημάδα μου ζωή
ζωή δίνεις με δόσεις.

Τέλη αναζήτησης

Bγήκα χθες στο σεργιάνι να βρώ την αλήθεια
κάπου κάπου το κάνω, μη μου γίνει συνήθεια.
Μου κλείσαν το δρόμο δυο πολισμάνοι
τι ψάχνεις μου λένε, και γυρνάς σαν αλάνι.
Την αλήθεια τους λέω , που δεν ξέρει κανένας
.σοβαρά να απαντάς, με κατσάδιασε ο ένας.
Τέλος πάντων τους λέω εσάς τι σας νοιάζει
το τι ψάχνω εγώ και τι σας πειράζει.
Θα στο πούμε ευθέως, μου λένε, για οικονομία συζήτησης
πρέπει να καταβάλεις τα τέλη αναζήτησης.

Σαν κιτρινισμένα αρχεία

Σαν κιτρινισμένα αρχεία στα μπαούλα ξεχασμένα
βρίσκω πίσω μου τα χρόνια άδετα μα και δεμένα.
Βρίσκω ημερομηνίες,πρόσωπα μα και συμβάντα
βρίσκω όρκους κι΄υποσχέσεις που θα μένανε για πάντα.
Βρίσκω γέλιο,βρίσκω κλάμα,βρίσκω πόνο και χαρά
βρίσκω στην αφετηρία τη μάνα μου να με γεννά.
Θέλω να τα ξεδιαλύνω να κρατήσω ότι αξίξει
μα δεν ξέρω τι αξίζει στης ζωής μου το ταξίδι.

Τι τα θες άστα να πάνε.

Μετανάστης στην ίδια τη πατρίδα μου
γηγενής, πάπου προς πάπου η γενιά μου
έδωσα όρκο έκανα και τη θητεία μου
γράφουνε και μιλάνε ελληνικά και τα παιδιά μου.
...
Είχα και σχέδια πολλά ,όνειρα και ελπίδες
και αγαπούσα κι΄αγαπώ τούτη τη άγια χώρα
μα κυβερνήτες μουλωχτοί σαν νεροφίδες
τη τεμαχίζουν ,την ρουφάνε χρόνια τώρα.

Τη ξεζουμάνε ,τη στραγίζουν, τη στεγνώνουνε
κι΄όλο αυγατίζει η κοιλιά τους κι΄όλο ζητάνε
και μεις μοιραίοι κάπου κάποτε θυμώνουμε
κι΄ύστερα λέμε , ''τι τα θες κι΄άστα να πάνε''Δείτε περισσότερα

Απρίληδες και Μάηδες

Απρίληδες και Μάηδες τα μάτια και τα χείλη σου
Απρίλη σε αντίκρυσα,Μάη σε πρωτοφίλησα
κι όλο το χρόνο σ’άγαπώ και καίγομαι το ορφανό
σαν λάδι στο καντήλι σου.

...
Απρίληδες και Μάηδες που χρόνια τους μετράω
και κάθε Απρίλης μαχαιριά και κάθε Μάης λαβωματιά
μάτια και χείλη ψεύτικα που λάθος ερωτεύτηκα
και που τα λαχταράω.Δείτε περισσότερα

Koρίτσι στην άμμο

Ήλιος κίτρινος ζεστός σαν αχνιστό καρβέλι
νωχελικά απλώθηκε στη ψιλή την άμμο
κι' ένα κορίτσι ολόγυμνο και γλυκό σαν μέλι
ξάπλωσε και χύθηκε και κείνο από πάνω.
...
Στα αρμυρίκια οι τζίτζικες δε πίστευαν στα μάτια
βαρούσαν τις φτερούγες τους κι αρχίσανε τα τέλια
πετάχτηκαν και στο χωριό να πούνε τα μαντάτα
μα λείπαν όλοι σε δουλειές, τρυγούσανε τ’αμπέλια.
...
Βρήκαν μονάχα δυο γριές να στέκουν στις πεζούλες
σαν άκουσαν τους τζίτζικες, δέσανε τα μαντήλια
και εμείς ήμασταν κάποτε όμορφες κοπελούδες
είπαν κι οι δυο με μια φωνή και στράβωσαν τα χείλια.
...
Μα δεν τα κάναμε αυτά,άκου γυμνή στην άμμο.!!
πάει χάλασε ο κόσμος μας ,έχει πολύ αλλάξει
μωρέ μας βλέπει ο Θεός πούναι ψηλά κεί πάνω
φωτιά θα ρίξει, κάποτε , φωτιά και θα μας κάψει.

Ο λοστρόμος ο Μεμάς.

O  λοστρόμος ο Μεμάς, Γεράσιμος κατά τας γραφάς
είναι κεφαλονίτης.
Μεγάλος ψεύτης και νταής , παιδάκι πρώτο της μαμμής
κακής  ποιότητας αλήτης.
...
Μια μέρα που βουλιάζανε και σαν γατσούλια κλαίγανε
έκανε ένα τάμα
Αμα τούς σώσει ο θεός να πάει αυτός γοναστιστός
στον Άγιο λαμπάδα.
...
Μα καθώς το είπαμε και πρώτα , στου κουφού την πόρτα βρόντα
ήταν κι’ έμεινε αλήτης.
Σαν  εσώθηκε ο Μεμάς , όλα τα ξέγραψε  μεμιάς
ξέχασε τη λαμπάδα ο κοπρίτης..
..
Δεν τον ενόχλησε ποτέ ο Θεός,σιγά μη σκάσει και ο Άγιος  
για του Μεμά το ψέμα
Τον δείχνουν όμως στο νησί  και λέν για δέστε ένα νταή
που τονε λένε Μέμα..

Σαν ζιγκολό

Τροχιοδρομείς πανω στη πλάτη μου
πηγαίνεις κι΄έρχεσαι.
Μου λές πως νοιάζεσαι για πάρτη μου

κι όλο νάμαι καλά μου εύχεσαι.

Μου εύχεσαι νάμαι καλά
να βρίσκεις θέση να παρκάρεις το κορμί σου.
Και γω να λέω σ’ άγαπώ μηχανικά
σαν ζιγκολό στη δούλεψη σου.

Κι όταν δεν θα περνάει η μπογιά
κάποια βραδιά σαν το στιμένο το λεμόνι
θα με πετάξεις στα αζήτητα
σαβανομένο μ΄ενα κίτρινο σενόνι.

Έρωτας προπληρωμένος

Κάθε που με φιλάς και πιο πολύ νυχτώνει
στη κόλαση με πας , τη βλέπω να σιμώνει.
Απ΄το πλευρό μου εσύ το μήλο δαγκωμένο
κι ό διάολος πιο κεί φίδι κουλουριασμένο.

Ο έρωτας αυτός
είναι προπληρωμένος
είναι αμαρτωλός
και θεικά πλασμένος.

Χωρίς ίχνος ντροπής , σφαδάζουν τα κορμιά
κι ούτε φύλλο συκής δεν κρύβει τη βρωμιά.
Κατάρα το πρωτόπλαστο κι από πηλό πλασμένο
είναι φθαρτό και άφθαρτο πικρό και μελωμένο.

Ο έρωτας αυτός
είναι προπληρωμένος
είναι αμαρτωλός
και θεικά πλασμένος.

Η ζωή αγαπάει τους τολμηρούς

Τα λίγα γράμματα μου τάμαθε η Δασκάλα
σε μαυροπίνακα κι ήτανε πέτρινοι οι καιροί.
Τα πρώτα βάσανα μου τάστειλε ο Θεός μεγάλα
και τις χαρές τις έψαχνα σπυρί σπυρί.

Όσα τραγούδια μούμαθε η μάνα
στο φουρναριό σαν φούρνιζε ψωμί.
Λυπητερό είχαν σκοπό σαν την καμπάνα
που κλαίει κάθε Μεγάλη Παρασκευή.

Μ΄αυτά τα λίγα γράμματα και τα πολλά τα βάσανα
μ'αυτές τις λίγες τις χαρές σε δύσκολους καιρούς
Μπόρεσα και αγάπησα, μπόρεσα και ανάσανα
κι΄εμαθα πως η ζωή αγαπάει τους τολμηρούς.

Tους τρελούς τους φοβάται η κόλαση

Τα περνάω όλα στο ντούκου ,στο τζαμπέ, στο βερεσέ
δεν το βάζω εγώ μαράζι και να ξέρεις δεν με νοιάζει
τι θα πουν για μένανε.
...
Όσα πάνε κι΄όσα έρθουν, μια φορά μονάχα ζούμε
η ζωή μας τρέλα θέλει, και να ξέρεις δεν με μέλει
αν μ' αγαπούν ή με μισούνε.
...
Ότι φάμε κι' ότι πιούμε μες το ψεύτικο ντουνιά
για τά άλλα τα μεγάλα, της Παρασκευής το γάλα
και ο μήνας έχει εννιά.
...
Δεν με νοιάζει κι άν πεθάνω στο αμπέλι σαν σκυλί
κι’ αν χρωστώ της Μιχαλούς, τους φευγάτους τους τρελούς
τους φοβάται η κόλαση..

Ως εδώ

Ως εδώ και μη παρέκει
κάναν τη ζωή μας τσέρκι
και τα νεύρα μας τσατάλια
Ως εδώ δε πάει άλλο
θα πηδήξω θα σαλτάρω
.γίναμε ένα μάτσο χάλια..

Δε μα φτάναν οι προφήτες
πλάκωσαν και οι κοπρίτες
και τα βοειδοειδή.
Αν δεν είσαι με "εκείνους''
πρέπει νάσαι με κρετίνους
και τα φασιστοειδή.

Αι.. στο διάολο και πέρα ακόμη
έχω άποψη και γνώμη
και δικαίωμα και γω
να τη γράφω να τη λέω
να γελάω και να κλαίω
και ας τολμήσουν κατά δω...

Σαν μενταγιόν

Ζητάς την αναγνώριση
κι΄έρχεται η απόρριψη
ψάχνεις την ευτυχία κι΄εισπράτεις δυστυχία.

Μα δεν αλλάζεις τακτική
μένεις στην ίδια συνταγή
εκεί με το χαβά σου
και τσάμπα η ομορφιά σου.

Στο έχω πει, βάλτο καλά στο μυαλουδάκι σου
δεν είναι μάτια μου οι άντρες όλοι ίδιοι
να τους κρεμάς σαν μενταγιόν στο λαιμουδάκι σου
και στο παμπρίζ του αυτοκινήτου σου στολίδι.

Τα άγια και ιερά

Για τ’ άγια και ιερά μου που ξεφτίσανε
τα γράμματα που μείνανε κενά
τα πάθη μου που μαρτυρήσανε
τα περασμένα και τα τωρινά
αγάπη τρέφω πλέρια.
Γιατί με μάθανε πως η ζωή η πουτάνα
κι ο νταβαντζής ο θάνατος
αίμα ρουφάνε κι οι δυό από τη ίδια στάμνα
κανείς δεν είναι αθάνατος
ούτε και τα αστέρια.

Αποχωρώ

Kολήσανε τα δάχτυλα στα πλήκτρα
και το τραγούδι έχει πια τελειώσει.
Όταν σε γνώρισα δεν είχε πέσει η νύχτα
και τώρα αργεί να ξημερώσει.

Για τούτο αποχωρώ για τα ενδότερα
και ίσως βρώ την άκρη στη κλωστή
κι αν τύχει και μου έρθουνε χειρότερα
θα σβήσει και τα τελευταίο άλλοθι.

Δε ξέρω τι θα κέρδιζα τα ίδια για να ζήσω
κι’ αν γίνω άλλος άνθρωπος ίσως να μη θέλεις.
Μη προσδοκάς λοιπόν δεν θα ξαναγυρίσω
καλύτερα και για τους δυο και μη με περιμένεις.

Έχω και γω μία αγάπη

Εχω και γω μία αγάπη,

ένα νησί έξω απ’ το χάρτη
μια μαργαριταρένια ατόλη.
Τη κουβαλώ πάντα μαζί μου

σαν φανελάκι στο κορμί μου
και στο χεράκι μου βραχιόλι.

Έχω και γω ένα καλοκαίρι,

ένα νιόβγαλτο αστέρι
που δε με πρόδωσε ποτέ.
Είμαστε αγκαλιά τα βράδια,

τα πρωινά φιλιά και χάδια

τα μεσημέρια αγκαζέ.

Θέλω να ζήσω λαθραία

Θέλω να ξεκλέψω λίγο χρόνο να γελάσω
να βουτηχτώ μες την αδιαφορία.
Τα τρανά και τα σπουδαία να ξεχάσω και ας έχω μια ασήμαντη κηδεία.

Να μην με νοιάζει πότε γεννήθηκε ο χρόνος
ούτε και από πού βαστούνε τα γονίδια μου.
Να ταξιδεύω και όπου με βγάλει ο δρόμος
ώσπου να σταματήσει η καρδιά μου.

Ούτε και θέλω προτομή να γίνω
από μάρμαρο λευκό πεντελικό.
Θέλω να ζήσω λαθραία και να φύγω
κι ας πουν πως έζησα σαν μηδενικό.

Πόσο αγαπώ την Άνοιξη

Πόσο αγαπώ την Άνοιξη που λιώνουνε τα χιόνια
και βλέπω ξάστερο ουρανό και ανθισμένα κλώνια.
Και νοιώθω την καρδούλα Έρωτα να αγροικάται
και ξέρω πως ο Πλάστης μου, πάντοτε με θυμάται.

Πόσο αγαπώ να σε θωρρώ ψηλά στο μπαλκονάκι
να μου φωτίζεις το στρατί σαν νάσουν φεγγαράκι.
Και να ρωτώ ποιά είσαι συ, πως λάμπεις πάνωθε μου
και να μου λες η Αγάπη σου ! η Άνοιξη καλέ μου.!

Τό όνειρο

Δεν ήταν όνειρο αυτό που είδα ψες

ήτανε βάσανο φρικτό όλο ντροπές

έστεκα λέει εξω απόνα μοναστήρι

Κι΄ήταν και μια καλογριά γυμνή στο παραθύρι.

Τι θες εδώ καλόπαιδο ρωτάει
εδώ μονάχος του κανείς δεν περπατάει.
Ήρθα της λέω για να κάνω ένα τάμα
Και πώς το σκέφτηκες εσύ παιδάκι πράμα ?

Είδα τη κόρη του παπά προχθές μπροστά μου
την ερωτεύτηκα και θέλω να γενεί κυρά μου.
Με την ευχή μου λέει
κρύβω το τάμα σου στα στήθια
Είδες και είπες τη γυμνή αλήθεια.

Είναι και αλλού πορτοκαλιές

Σε νοιάζομαι προσεύχομαι να μη γνωρίσεις δάκρυ
όμως δεν το ανέχομαι να μ΄έχεις σε μιαν άκρη.


Δεν μ΄εκανε η μάνα μου δικό σου παραγιό
κι αν δεν γουστάρεις μάτια μου άντε και στο καλό.

Δεν είσαι εσύ η μοναδική και γω είμαι ο κανένας
ρώτα τη πιάτσα να σου πεί εγώ είμαι ο ένας.

Και δεν γουστάρω έρωτες πού θέλουν παρακάλια
είναι κι αλλού πορτοκαλιές που κάνουν πορτοκάλια.