σε μαυροπίνακα κι ήτανε πέτρινοι οι καιροί.
Τα πρώτα βάσανα μου τάστειλε ο Θεός μεγάλα
και τις χαρές τις έψαχνα σπυρί σπυρί.
Όσα τραγούδια μούμαθε η μάνα
στο φουρναριό σαν φούρνιζε ψωμί.
Λυπητερό είχαν σκοπό σαν την καμπάνα
που κλαίει κάθε Μεγάλη Παρασκευή.
Μ΄αυτά τα λίγα γράμματα και τα πολλά τα βάσανα
μ'αυτές τις λίγες τις χαρές σε δύσκολους καιρούς
Μπόρεσα και αγάπησα, μπόρεσα και ανάσανα
κι΄εμαθα πως η ζωή αγαπάει τους τολμηρούς.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου