Έκαψε ό ήλιος τα φτερά μου

Ποιητής εκ του προχείρου

Πάντα ήθελα να ήμουν κυπαρίσσι αψηλό
μα με γέννησε η μάνα κοκκαλιάρη και κοντό
στερνοπούλι, στερνοπαίδι έβδομος απ΄τα εφτά 
δεν του έμεινε του γέρου και πολύ καλή σπορά.
….
Τέλος πάντων δε βαριέσαι το ξεπέρασα αυτό
μα μου μένει μια πίκρα πιο μεγάλη από βουνό.
Που δεν έμαθα μια τέχνη λόγου χάριν ποιητής
έστω βάρδος στις πλατείες. λα’ι’κός τραγουδιστής.
Mα δεν έχω και κολτούρα, κι΄από φάτσα σαν γουρούνι
με κοντό λαιμό και μαύρος, ότι πρέπει για κουδούνι.
…
Λίγε φράσεις συλλαβίζω, λίγες ρίμες στιχοπλέκω
μοναχός μου τις παλεύω, μοναχός μου και τις βλέπω
και κατέληξα να γίνω σαν κακέκτυπο του Ομήρου
*Ποιητής εκ του προχείρου, έχων την μορφήν του χοίρου*

Η Πανωραία και ο Μιχαλάκης.

Έχω μια χρυσή γυναίκα όλο γλύκα ,όλο μέλι
σαν τετράφυλλη ντουλάπα, σαν και του κρασιού βαρέλι.

....
Μ’ αγαπάει και με φροντίζει και δεν μου χαλάει χάρη
αν δεν τρώει, αν δεν κοιμάται κι΄αν δεν χέζει σαν μοσχάρι.

...
Σαν γυρνάω απ΄τη δουλειά τίποτα δεν τη ρωτάω
κι αν δεν έχει φάει σκόρδο κάπου κάπου τη φιλάω.
....

Δεν πηγαίνει στο μανάβη, στο χαπάπη, στο μπακάλη
της τα φέρνουνε στο σπίτι κι έχω ξέγνοιαστο κεφάλι.
....

Έτσι όμορφα κι΄ ωραία σμίξαμε σαν ζευγαράκι
έχω εγώ τη Πανωραία και αυτή το Μιχαλάκη.

 

Αχ βρε ρημάδα μου ζωή

Βαθειά πληγή και βάλσαμο
ξύδι μα και γλυκάδι
είναι το κάθε σου άγγιγμα
κάθε φιλί και χάδι.
... ...
Σαν με φιλάς αγκιστρώνομαι
και σπαρταρώ σαν ψάρι
κι΄ύστερα γλύφω τις πληγές
και κλείνομαι στο αμπάρι..
...
Και καρτερώ να ξαναρθείς
ξανά να με αγκιστρώσεις.
Aχ.. βρε ρημάδα μου ζωή
ζωή δίνεις με δόσεις.

Σκόρπια στιχάκια

Μη τα μετράς δεν ωφελεί τα βάσανα πού έχουν περάσει
και μη το κρατάς γινάτι, μας καρτεράει το κρεβάτι
αγκάλιασε με όπως και χθές ,δεν περισεύουν οι χαρές
κι ο χάροντας αν βιάζεται άστον να προσπεράσει.

....

Δεν αντιγράφω τα πουλιά κι ούτε πετώ στα αστέρια
μόνο αφουγκράζομαι σκυφτά με σταυρωμένα χέρια
της γης όλα τα ζωντανά κάθε ανθό και δέντρο
που μου το λεν ψιθυριστά ''δεν είσαι τη ζωής το κέντρο''

....

Το χορτάρι στη αυλή μας,έγινε λόγγος, ρουμάνι
και η δόλια η ζωή μας, μέχρι το σκαμνάκι φτάνει.

....

Δεν μ΄αγαπάνε πια οι λέξεις μου
δεν υπακούουν στις εμπνεύσεις μου
και σαν τα χέλια ξεγλιστρούνε
απ΄του μυαλού μου το καζάνι
Φοβούνται πως θα μολυνθούνε
απ΄τo χαρτί και το μελάνι..

....

Τίποτα δεν με συνδέει με το θάνατο
γι΄ αυτό και δεν φοβάμαι.
Εγώ είμαι θνητός ,εκείνος είναι αθάνατος.
και πλάι πλάι πάμε.

....

Εγώ το σκάω σαν τον κλέφτη τις νύχτες απ΄τα όνειρα μου
με λέει αναίσθητο ο καθρέφτης μα εγω γνωρίζω τα όρια μου.
Δεν ωφελεί να ονειρεύομαι να ζω μέσα στα παραμύθια
κάλιο στη γης και να παιδεύομαι και να αντικρύζω την αλήθεια

...

Τα σ΄αγαπώ που τα ξέχασα στο δρόμο
και οι όρκοι που ψιθύριζα στο αυτί της
με βαραίνουνε αβάσταχτα στον ώμο
και μου θυμίζουνε πως ήμουνα αλήτης.

....

Έκαψε ό ήλιος τα φτερά μου
σίμωσα πολύ κοντά.
Πέταξα όμως πρώτη φορά μου
κι΄είδα τη γη από ψηλά..

....

Εσύ πουλάς τις συλλαβές σε ιλουστρασιόν φυλλάδια
κι’ αφού δεν πήγα σε σχολειό κι΄έσπασε το λαμπόγυαλο
και ζω μες τα σκοτάδια σαν τον ζητιάνο καρτερώ
πότε θα αστράψει ο ουρανός για να σε δω τα βράδια.

....

Nάρθουμε τώρα στα δικά μας ,είπαμε για τα βάσανα μας
και πως μας κλέβουνε οι άλλοι
ήπιαμε το κρασάκι μας,παίξαμε το ταβλάκι μας
εμείς τι κάνουμε Μιχάλη.?

....

Τα χρόνια μου που πέρασαν ποτές δεν ήταν χρόνια
πουλιά ήταν που πέταξαν ,και θα πετούν αιώνια.
Αν όμως τα φυλάκιζα θα γίνονταν ρυτίδες
μα αφ’ ότου τα αμόλησα γίναν και πάλι ελπίδες.

...

Οσοι γεννήθηκαν πρωί κι’όνειρα κουβαλάνε
πάντα θα φεύγουνε πρωί και βράδυ θα γυρνάνε..

...

Φωτό αρχείου.Εραστής της θεατρικής τέχνης

Φιλιά ταχυδρομημένα

Αχ .! τα φιλιά σου πούρχονται τα ταχυδρομημένα
περίμενα τα χείλη σου να δώσουνε σ΄εμένα
κι' όχι μέσα σε φάκελα με δάκρυα και πόνο
και συ να σβήνεις μακριά και γω μικρή να λειώνω.