Σκόρπια στιχάκια

Μη τα μετράς δεν ωφελεί τα βάσανα πού έχουν περάσει
και μη το κρατάς γινάτι, μας καρτεράει το κρεβάτι
αγκάλιασε με όπως και χθές ,δεν περισεύουν οι χαρές
κι ο χάροντας αν βιάζεται άστον να προσπεράσει.

....

Δεν αντιγράφω τα πουλιά κι ούτε πετώ στα αστέρια
μόνο αφουγκράζομαι σκυφτά με σταυρωμένα χέρια
της γης όλα τα ζωντανά κάθε ανθό και δέντρο
που μου το λεν ψιθυριστά ''δεν είσαι τη ζωής το κέντρο''

....

Το χορτάρι στη αυλή μας,έγινε λόγγος, ρουμάνι
και η δόλια η ζωή μας, μέχρι το σκαμνάκι φτάνει.

....

Δεν μ΄αγαπάνε πια οι λέξεις μου
δεν υπακούουν στις εμπνεύσεις μου
και σαν τα χέλια ξεγλιστρούνε
απ΄του μυαλού μου το καζάνι
Φοβούνται πως θα μολυνθούνε
απ΄τo χαρτί και το μελάνι..

....

Τίποτα δεν με συνδέει με το θάνατο
γι΄ αυτό και δεν φοβάμαι.
Εγώ είμαι θνητός ,εκείνος είναι αθάνατος.
και πλάι πλάι πάμε.

....

Εγώ το σκάω σαν τον κλέφτη τις νύχτες απ΄τα όνειρα μου
με λέει αναίσθητο ο καθρέφτης μα εγω γνωρίζω τα όρια μου.
Δεν ωφελεί να ονειρεύομαι να ζω μέσα στα παραμύθια
κάλιο στη γης και να παιδεύομαι και να αντικρύζω την αλήθεια

...

Τα σ΄αγαπώ που τα ξέχασα στο δρόμο
και οι όρκοι που ψιθύριζα στο αυτί της
με βαραίνουνε αβάσταχτα στον ώμο
και μου θυμίζουνε πως ήμουνα αλήτης.

....

Έκαψε ό ήλιος τα φτερά μου
σίμωσα πολύ κοντά.
Πέταξα όμως πρώτη φορά μου
κι΄είδα τη γη από ψηλά..

....

Εσύ πουλάς τις συλλαβές σε ιλουστρασιόν φυλλάδια
κι’ αφού δεν πήγα σε σχολειό κι΄έσπασε το λαμπόγυαλο
και ζω μες τα σκοτάδια σαν τον ζητιάνο καρτερώ
πότε θα αστράψει ο ουρανός για να σε δω τα βράδια.

....

Nάρθουμε τώρα στα δικά μας ,είπαμε για τα βάσανα μας
και πως μας κλέβουνε οι άλλοι
ήπιαμε το κρασάκι μας,παίξαμε το ταβλάκι μας
εμείς τι κάνουμε Μιχάλη.?

....

Τα χρόνια μου που πέρασαν ποτές δεν ήταν χρόνια
πουλιά ήταν που πέταξαν ,και θα πετούν αιώνια.
Αν όμως τα φυλάκιζα θα γίνονταν ρυτίδες
μα αφ’ ότου τα αμόλησα γίναν και πάλι ελπίδες.

...

Οσοι γεννήθηκαν πρωί κι’όνειρα κουβαλάνε
πάντα θα φεύγουνε πρωί και βράδυ θα γυρνάνε..

...