Απαγορεύονται οι σπόροι

Τα δυο μου ανίψια, τα πρώτα λέμε ,
γιατί έχω πολλά ζωή νάχουνε
και τώρα και εγγόνια απο κείνα ''''
Τα πρώτα  μου ανίψια λοιπόν , δεν έχουν και μεγάλη διαφορά ηλικίας απο μένα.
Μα τότες η διαφορά φάνταζε κι'  ήταν στα μάτια τους , μεγάλη, 
αφού εγώ δούλευα και είχα το δικό μου σπιτικό.
Μεταξύ τους ποτέ δε μονοιάσανε.
Πάντα τσακωνόντουσαν .
Πότε για τα παιχνίδια τους , πότε για το χαρτζιλίκι .
Σαν δυο κριάρια που τροχάνε τα κέρατα τους ,
πάντα βρίσκανε ενα λόγο να μαλώνουν.
Θυμάμαι όμως ακόμα τώρα  και γελάω , 
τη πλάκα που έστησε ο μεγάλος στο μικρό.
Ο  Αντωνάκης ,στο Χρηστάκη.

Ενα κυριακάτικο απόγευμα είπανε να πάνε σινεμά
και τους έδωσα τα χρειαζούμενα.
Ο μεγάλος όμως δεν ήθελε το μικρό μαζί του.
Εκείνος ήταν ο μεγάλος και ο άλλος ,ο μικρός , ο σπόρος.
Έτσι φώναζε ο Αντωνάκης ,το Χρηστάκη
και ας ήταν μόνο δυο τα χρόνια που τους χώριζαν.
Ώρα γκρινιάζανε και αποτέλεσμα δεν έβγαινε.
-Αν δεν πάτε μαζί , τους είπα , χαρτζιλίκι δεν έχει
και αναγκαστικά  συμφώνησαν..

Δεν είχαν περάσει είκοσι λεπτά , απο την ώρα που έφυγαν
και ο Χρηστάκης γύρισε κλαμένος .
Μουσκεμένος στο δάκρυα.
Μου πήρε ώρα να τον σταματήσω να κλαίει,
να μου εξηγήσει τι συνέβη και γύρισε πίσω.
Όταν επιτέλους έμαθα λύθηκα στα γέλια ,
με τη πονηράδα του μεγάλου
και τη πλάκα που έστησε στο μικρό.
Όπως είπαμε ο μεγάλος φώναζε το μικρό σπόρο
και τούτο ήρθε και έδεσε κείνο το όμορφο χειμωνιάτικο απόγευμα.

Στο σινεμά της γειτονιάς , γαι να αποτρέψουν   
να τρώνε οι πιτσιρικάδες  μέσα στη αίθουσα
πασατέμπους και λιόσπορους , αφου είχανε μπα'ι'λντίσει οι άνθρωποι
κάθε τρείς και λίγο να σκουπίζουν,
είχαν αναρτήσει στη είσοδο μία πινακίδα που έγραφε .
ΑΠΑΓΟΡΕΥΟΝΤΑΙ  ΟΙ  ΣΠΟΡΟΙ  ΕΝΤΟΣ  ΤΗΣ  ΑΙΘΟΥΣΗΣ

Όταν φτάσανε τη βλέπει ο μεγάλος και γυρνά και λέει στο μικρό.
-Να σπόρε ..για σένα το γράφει,απαγορεύεται να μπείς , άντε γυρνα σπίτι.
Ο μικρός , βλέποντας το, σου λέει για να το γράφει για μένα θάναι
και πήρε το δρόμο του γυρισμού.

Από τότε κάθε Χριστούγεννα, απόγευμα, ανήμερα της γιορτής του ,
πηγαίναμε μαζί σινεμά , οι δυο μας και μόνο.
Έτσι του έταξα , για να σταματήσει το κλάμα
και το τηρήσαμε για χρόνια πολλά,
σαν παράδοση σαν κάτι δικό μας.