Λεσίνι..το δικό μου χωριό

Είναι πολύ οδυνηρό  να μην έχεις χωριό.

Να είσαι σπαρμένος  σε μαι πόλη χωρίς ρίζες.
Να αλλάζουν όλλα  γύρω σου και συ να  μην έχεις σημείο αναφοράς .
Να  κοιτάζεις τον ουρανό πάνω απο ταράτσες  και κεραίες ,
χωρίς χρώματα , χωρίς μυρουδιές και ήχους.

Εγώ ευτύχησα να εχω χωριό , το Λεσίνι.
Ευτύχησα να δω κάμπους ανοιχτούς  και το ποτάμι του , τον Αχελώο.
Έφυγα νωρίς μα πρόλαβα να ζήσω και να νοιώσω πολλά
και μια νοσταλγία γλυκιά να συντροφεύει .
Δεν είναι το δικό μου χωριό το πιο όμορφο .
Εχω γνωρίσει και πιο όμορφους τόπους .
Δεν είναι οι άνθρωποι του , οι καλύτεροι , οι ξεχωριστοί.

Ίσα ίσα  τώρα που λέιπω χρόνια  
να μην με αγγίζουν κα να μη τους αγγίζω και γω.
Άμα χρόνια ολόκληρα καταπίνεις ρύπους
και αναπνέεις καυσαέρια και σκουπίδια σωρούς βλέπουν τα μάτια σου ,
πως να σε νοιώσει ο παιδικός φίλος οταν βλεπόσαστε  κάπου κάπου τα καλοκαίρια. 

Το καταλαβάινω απόλυτα και πιστεύω το καταλαβαίνουν  και κείνοι.
Συνηθισμένο λοιπόν το χωριό μου.
Συνηθισμένοι και οι άνθρωποι του .
Είναι όμως το δικό μου χωριό, είναι οι δικοί μου άνθρωποι.