Η λεμονιά

Για συμμαζέψου κοπελιά /ψάζεψε τ'απλωμένα
Mένα με λένε Λεμονιά /και στάχω φυλαγμένα

Τι μας λες, τι μας λες /δε σε ξέρουμε απο χθές
τότε πούτρεχες στις ρούγες /κι΄έκανες δουλιές με φούντες

Άκου να σου πω κυρά μου /λούφαξε στη κάμαρα σου
όσα είδε η αγκαλιά μου /δεν τα είδες στά όνειρά σου.

Τι μας λες , τι μας λες /δε σε ξέρουμε απο χθές
τότε πούτρεχες στις ρούγες /κι΄έκανες δουλιές με φούντες .

Σα δε κοιτάς τη μούρη σου/το μαύρο σου το χάλι
Αι σύρε στον αντρούλη σου /μη πάει καμμία άλλη.ΣΗΜ. Στη γειτονιά μου τη παλιά,σε μια αυλή με τριγύρω καμαράκια,
σαν απο ταινία του εξήντα ,οι κυράδες ανεβαίνανε στη ταράτσα
απο μια σιδερένια σκάλα να απλώσουν τα πλυμένα .
Εκεί οι καβγάδες ήτανε συνηθισμένο φαινόμενο για το που άπλωσε
η κάθε μια τους.
Όμως τη μεγάλη τους κακία τη βγάζανε στη Κυρία Δ.
Τη ''παστρικιά'' 'οπως τη λέγανε..
Η κυρία Δ. κάποιας ηλικίας τότε ,αρχοντική στην όψη,
έμενε μόνη και ήταν πάντα περιποιημένη και ευγενική .
Όσο ευγένεια όμως και αν είχε δεν την άντεχε τη τόση κακία
και απαντούσε με το δικό της τρόπο.