Ει..Καπετάνιο..!!

Κάποτε στα χρόνια τα όχι πολύ μακρινά και λίγο πριν ξεσπασει η κρίση ,
εργαζόμουνα σε μια εταιρεία τηλεφωνίας και ίντερνετ ,
στις αποθήκες,στη διακίνηση υλικού..
Η εταιρεία είχε τις αποθήκες της στο Ρέντη
και γω αφού μένω χρόνια Πειραιά ήταν ότι καλύτερο..
Ακόμη και υπερωρίες να έκανα και να κουραζόμουνα είτε με το λεωφορείο
είτε με ταξί { τη ελάχιστη διαδρομή πλήρωνα }
έφτανα νωρίς στο σπίτι και προλάβαινα και να ξεκουραστώ
και να κάνω και ένα μπάνιο
και να φάω με την ησυχία μου.

Το παρατσούκλι που μου βγάλανε τότε
{ δε ξέρω πως και γιατί ..ο Τάσος ο Πόντιος το πρωτοείπε } ήταν Καπετάνιος .. !!!
Το μαλάκας δε λογαριάζεται το λέγαμε όλοι και το είχαμε όλοι ψωμοτύρι.

Εγώ στη δουλειά ήμουν καινούργιος και μέσω μιας μικρής εταιρείας διανομών..
Σα να λέμε ενοικιαζόμενος..
Μα δεν με πείραζε και δεν είχαμε και καμιά διαφορά με τους συναδέλφους στη μεγάλη εταιρεία..
Και κανονικά πληρωνόμαστε και τις υπερωρίες και τα μπόνους
και όλες τις κοινωνικές παροχές που είχαν εκείνοι, είχαμε και μεις
και συνήθως μετά από αξιολόγηση ,
πολλοί συνάδελφοι μεταπηδούσαν στη μητρική εταιρεία.
Όλα καλά δηλαδή και πρόβλημα κανένα.

Ωσπου ένα πρωί μας ανακοινώθηκε ότι η μικρή εταιρεία διανομών θα αναλάβει εξ ολοκλήρου τη διακίνηση και τον όγκο της δουλειάς { σα να λέμε φρανσάιζ }
και ότι θα μετακομίσουμε στις καινούργιες εγκαταστάσεις στον Ασπρόπυργο
και οτι οι υπάλληλοι που θα θελήσουν να ακολουθήσουν,
ενοικιαζόμενοι κα μη θα ενσωματωθούν στη νέα εταιρεία.

Δουλεύψαμε το λοιπόν με ζήλο και χωρίς να σταματήσει ούτε λεπτό η ροή της δουλειάς
και η τροφοδοσία των καταστημάτων και μετά από κόπους ,ιδρώτες , φωνές,εντάσεις και ξενύχτια ολοκληρώσαμε τη μετακόμιση δίχως ούτε ένα ατύχημα , δίχως να ανοίξει μύτη και το κυριότερο
με ποσοστό λάθους κάτω από τα στάνταρ.
Μιλάμε για πολύ τεράστιο όγκο δουλειάς και πολλών εκατομύριων ευρώ.
Δε χάθηκε τίποτα, δε κλάπηκε τίποτα.

Στις καινούργιες εγκαταστάσεις που πήγαμε το λογισμικό με το οποίο είχαμε μάθει και δουλεύαμε άλλαξε γιατί η μητρική εταιρεία δεν το παραχώρησε
και άρχισε νέος γολγοθάς να μάθουμε το καινούργιο και να βγάζουμε τις παραγγελίες..
Βάσανο μεγάλο { μπλοκάρανε τα μηχανήματα, έπεφτε ο σέρβερ και τι άλλο… }
μα και δω τα καταφέραμε με ξενύχτια και πάλι και κόπο πολύ.
Κείνο το καλοκαίρι ούτε και ένα Σάββατο δε μπορούσαμε να πάρουμε ρεπό.
Μπαίναμε πρωί και πολλοί φεύγαμε πολύ αργά τα βράδυ 11 ,12, και μία η ώρα
και με ταξί νοικιασμένα καρφί στο σπίτι.
Και τα χαράματα έξι παρά τέταρτο στη στάση για τα πούλμαν
και πάλι 7.30 στη δουλειά…

Μετά λίγο καιρό όμως έστρωσε η δουλειά, ήρθε στα ίσα της που λέμε
και τώρα είχαμε και χρόνο για καινούργιες ιδέες και την καλύτερη αξιοποίηση του ανθρώπινου δυναμικού και των νεων τεχνολογιών και εγκαταστάσεων..
Εγώ εκεί στη δουλειά μου και τίποτα το ιδιαίτερο..
Όπως και άλλοι και γω.

Τώρα το πώς και το γιατί με επιλέξανε δε ξέρω .
Μα ένα σούρουπο μου ζητήθηκε να συμμετέχω σε μια ομάδα
και σε ένα πρόγραμμα ,δυο φορές την εβδομάδα,
εκτέλεσης και αποστολής των παραγγελιών στην επαρχία
και τα νησιά με στόχο να μειωθεί το κόστος.
Γιατί το συγκεκριμένο κομμάτι,ήταν λέει ασύμφορο για τη εταιρεία.
Την έβαζε κοντά στα 20000 χιλιάρικα το μήνα μέσα..Έτσι είπανε.

Ξεκινήσαμε το πρόγραμμα επτά άτομα. Κατέληξε να βγαίνει από δύο.
Εμένα { το Καπετάνιο..!! το παρατσούκλι είχε κολήσει πιά } και το Γιωργάκη..
Ένα φιλότιμο,εργατικό,σεβαστικό και τίμιο είκοσι τριών χρονών παλληκάρι.
Έβγαινε δε το πρόγραμμα,χωρίς υπερωρίες ,μέσα στο οχτάωρο.

Τα Χριστούγεννα μάλιστα στο ευχετήριο μήνυμα που έστειλε ,
ο Ηλίας ο προιστάμενος ,στη διοίκηση εκ μέρους της ομάδας
το όνομα μου μπήκε δεύτερο , μετά το δικό του
και μου το είπε και με καμάρι ο Ηλίας.
-Δες καπετάνιο.!!!.Δες εδώ… μετά απο μένα εσύ…
-καλά αγόρι μου εντάξει.. μη τρελαθούμε κιόλας..!!

Το Μάρτη ήρθε η ώρα της απογραφής και πήγε περίφημα,
χωρίς να διακοπεί και παλι ούτε μέρα η τροφοδοσία των καταστημάτων
και έγινε σε δυο σαββατοκύριακα.
Στο πρώτο η πρόβα τζενεράλε και στο δεύτεο η επίσημη.
Πάντα υπό το αυστηρό βλέμμα και την εποπτεία ανθρώπων
από τα κεντρικά,της μητρικής εταιρείας.

Μετά τη απογραφή, ο Ηλίας μας είπε κάτι για αξιολόγηση..
Δεν με ενδιέφερε και δεν έδωσα και πολύ σημασία..
Άλλωστε ποτέ δεν μου πέρασε από το νου να κάνω καριέρα
και αυτά τα έβλεπα σαν αστείο.
-Καπετάνιο, μου λέει μια μέρα ο Ηλίας,
θα περάσεις και συ από αξιολόγηση..Μα δε σε βλέπω ζεστό.
-Τι να τη κάνω εγώ την αξιολόγηση , βρε Ηλία, σάμπως πάω για καριέρα ?
Κάντην αν πρέπει ..Γράψε ότι θες .. Βάλε ότι βαθμό νομίζεις..
-Δεν είναι έτσι απλό Καπετάνιο, μου λέει ..
Με σένα ειδικά θα γίνουν όλα σύμφωνα με το γράμμα της εταιρείας της μεγάλης.
-και γιατί με μένα ειδικά ρε Ηλία…?

-Γιατί σε είδανε στην απογραφή Καπετάνιο και ρωτήσανε για σένα.
Μη με φέρνεις το λοιπόν σε δύσκολη θέση..
Μες την εβδομάδα πρέπει να τις στείλω τις αξιολογήσεις..

Είπαμε..η μαμμά εταιρεία ήθελε να τα ξέρει όλα.
Και με χαρτί και με μολύβι και ηλεκτρονικά και με κάμαρες
και με μικρόφωνα που είχε εγκαταστήσει παντού.

Και πήγα στη αξιολόγηση και κλειστήκαμε κοντά μία ώρα σε ένα γραφείο
και κείνος ρωτούσε και γω απαντούσα και κείνος έγραφε
και γω δεν έβλεπα τι γράφει και όλα καλά.


Πέρασαν οι μέρες ,ήρθε το Πάσχα ,εγώ είχα ξεχάσει τη αξιολόγηση
μα δεν την είχαν ξεχάσει όμως η διοίκηση και ο Ηλίας.

Μια μέρα με τραβάει παράμερα και μου λέει…
-Καπετάνιο έχω κάτι για σένα και μου δίνει μια κόλλα χαρτί να διαβάσω..
- Τι είναι ρε Ηλία ?
- Η αξιολόγηση σου ,μου λέει,και με βούλα από τα κεντρικά.
Ξετυτιλίγω τη κόλλα, διαβάζω και τι να δω.. !!!
μου πεταχτήκανε τα μάτια εξω ..
-Τι έκανες μωρέ , του λέω,ξέρεις τι έκανες ?
- Γιατί Καπετάνιο δεν σου αρέσει ?
άλλωστε όπως βλέπεις έχει τη βούλα της εταιρείας ..
-Ρε Ηλία..ας με βαθμολογούσες χαμηλότερα..
Τούτο θα δημιουργήσει εντάσεις και αντιζηλίες..
Άλλωστε όπως σου είπα εγώ δεν πάω για καριέρα…
- Μη φοβάσαι τίποτα Καπετάνιο ,μου λέει. Εγώ είμαι εδώ.
-Να δούμε, του λέω..
- Γιατί το λές αυτό ?
-Γιατί οι πρώτοι Ηλία ,γίνονται λίπασμα για τους δεύτερους και τους τρίτους.
-Αστα τώρα αυτά.. Εσύ τη δουλειά σου και τίποτε άλλο..
 Α… και θέλω από σένα, τις μέρες που δεν εχεις να βγάλεις το πρόγραμμα με τη επαρχία και τα νησιά να παίρνεις δίπλα σου και άλλα παιδιά.
Όπως έβγαλες αστέρι το Γιωργάκη ,θέλω να βγάλεις και άλλα αστέρια..
Εσένα σε αγαπάνε ,σε σέβονται..Σε ακούνε…
-Μείνε ήσυχος του λέω. Είναι όλα καλά παιδιά
και να είσαι περήφανος για αυτά και τη ομάδα σου.

Ξαναγύρισα στη δουλειά μου και δεν είπα σε κανέναν τίποτα..
Μόνο στο Γιωργάκη το συνεργάτη μου .
Του έδειξα την αξιολόγηση και του είπα ένα μεγάλο ευχαριστώ.
Γιατί και σε κείνον αξιζε η μισή χαρά..
Αφού τη δουλειά μαζί τη βγάζαμε.

Λίγο μπεί το καλοκαίρι, μια μέρα και αφού ήμουνα λίγο λάσκα μπήκα μέσα στο κλουβί να βοηθήσω.
[ Κλουβί λέγαμε το καγκελόφραχτο χώρο όπου ήταν αποθηκευμένες σε παλετόραφα όλες οι συσκευές κινητής και σταθερής τηλεφωνίας , τα ακριβά αξεσουάρ και οι συσκευές για ίντερνετ..]
Εκεί γα να μπείς έπρεπε να έχεις εξουσιοδότηση.Πάσπορτ που λένε..
Εκεί με βρήκε και ο Παναγώτης, ο προιστάμενος του τμήματος των επιστροφών.

Ο Παναγιώτης ένα ψηλό και τροφαντό παλληκάρι δεν είχε έρθει μαζί μας στη πρώτη φουρνιά όταν φύγαμε από το Ρέντη..Έμεινε πίσω και ήρθε αργότερα.
-Καπετάνιο,μου λέει..έχω μια δουλειά για σένα και τη θέλω σήμερα..Πνίγομαι…
- Πες του Ηλία, του λέω,να μη με ψάχνει και ότι κάνω δική σου δουλειά
και κανένα πρόβλημα.
-Του είπα ότι θα σε χρειαστώ και μου είπε οκ ο Ηλίας..
-Ωραία τι θες.?
-Θέλω να κάνεις μια ζωντανή απογραφή σε όλες της επιστροφές σταθερών της Π..Τα θέλουν σήμερα από τα κεντρικά γιατί θα τα στείλουν προσφορές στα καταστήματα.
Εδώ σου έχω ανά κωδικό και χρώμα πόσα έχει το σύστημα μέσα..
-Είσαι καλά Παναγιώτη ? Ζωντανή απογραφή σε 7500 χιλιάδες κομάτια και μάλιστα χύμα ριγμένα μέσα στις νεκροφόρες σήμερα?
-Έλα Καπετάνιο… σου είπα πνίγομαι. ..
Δε πέρασε λίγη ώρα και όπως ήμουνα χωμένος
μέσα σε ένα τεράστιο κασόνι σαν δεξαμενή πετρελαίου,
να ελέγχω, να μετράω , να σβήνω και να γράφω
ήρθε και με βρήκε ο Ηλίας..

-Καπετάνιο,μου λέει, τι κάνεις εδώ..?
-Δε βλέπεις τι κάνω..απογραφή κάνω..
Εσύ δεν έδωσες το οκ του Παναγιώτη να τη κάνω εγώ ?
-Μου είπε ο Παναγιώτης ότι θα σε χρειαστεί για λίγο και του είπα οκ.
Μα δεν μου είπε οτι θα σε χώσει και μεσα στα σκατά..Κι έπειτα εσένα βρήκε..
Τόσες μέρες είναι που ζητάνε την απογραφή από τα κεντρικά. Σήμερα το θυμήθηκε..
-Τι να σου πω …
-Θα τον γαμήσω το πούστη το χοντρό…!!!

Αυτή ήταν και η πρώτη συνεργασία μου με το Παναγιώτη.
Έκτοτε,καλημέρα , καλημέρα και τίποτε παραπάνω..
Αυτός στη δουλειά του και γω στη δική μου.
Παρακάλεσα και το Ηλία να μην αναφέρει τίποτα στη Κυρία Μαίρη
και το θέμα έκλεισε εκεί..

Η κυρία Μαίρη,η διευθύντρια προσωπικού,μια σχετικά καλοσυνάτη και ευγενική κυρία, έκανε σχεδόν ,μέρα παρά μέρα τη βόλτα της από όλα τα τμήματα, να πει τη καλημέρα της..Αν θα έπρεπε να τη χαρακτηρίσω θα την χαρακτήριζα με τρείς λέξεις. Άχρωμη,άοσμη και άγευστη…
Τίποτα το ιδιαίτερο δεν έλεγε ..Τί κάνετε ,πως είστε και τα σχετικά…
Άσε που όταν εσύ πνιγόσουνα στη δουλειά και έπρεπε να παραδώσεις για να φορτώσουν τα φορτηγά εκείνη μπορεί να είχε και όρεξη
για χαχαχα και χουχουχου και άλλα λόγια να αγαπιόμαστε…
Εγώ βέβαια με ένα χαμόγελο και ένα συγνώμη πολλές φορές την απέφευγα.

Με πέτυχε όμως μια μέρα στη ράμπα που βγήκα να κάνω τσιγάρο και να αγναντέψω λίγο ουρανό και θάλασσα και δε μπορούσα να την αποφύγω.
Είδε φαίνεται από τις κάμερες ότι βγήκα και τσούπ ήρθε.
-Χάρηκα ,μου λέει, πολύ με την αξιολόγηση σου .. Μπράβο σου..!!
- Δε βαριέσται κυρία Μαίρη ..τίποτε το ιδιαίτερο, τη δουλειά μου κάνω..
-Πως τίποτα..κι΄επειτα αυτό που κάνεις να βγάζεις καινούργια φυντάνια είναι πολύ σημαντικό.. Αλήθεια πως τους μιλάς , πως τα προσεγγίζεις ?
-Απλά σαν συναδέλφους. Σαν ίσους προς ίσον.Δίνω και μου δίνουν.
-Χαίρομαι για σένα και ότι χρειαστείς από μένα μη διστάσεις να μου πείς..
-Ευχαριστώ πολύ ..να είστε καλά..

Έφυγε κι απόμεινα εκεί με βλέμμα άδειο . Κάτι μέ έτρωγε.
Κάτι μέσα μου δε κόλαγε καλά..
Από τη μια ο Παναγιώτης με τη πουστιά του που μου έπαιξε με την απογραφή
και από τη άλλη η κυρία Μαίρη με τις κολακείες της..
Σαν να έβλεπα αστυνομική ταινία με το καλό και το κακό μπάτσο..

-Θα δούμε ,μονολόγησα μέσα μου.
Κωστάκη μη βιάζεσαι θα δούμε..
Εσύ τη δουλειά σου.
Κι΄έτσι έκανα..
Έσβησα το τσιγάρο και γύρισα στη δουλειά μου.

H φίλη μου η Κατερίνα, μια γυναίκα μόνη και πονεμένη δούλευε σκληρά σαν το μυρμήγκι. Δε σήκωνε κεφάλι από το πάγκο της. Δεν έφευγε ποτέ από το πόστο της.. Είχε που είχε την ανασφάλεια της , μη τυχόν κάνει κάποιο λάθος και την απολύσουν.. {Είχαν αρχίσει ήδη κάποιες σποραδικές απολύσεις ]της βάλανε και κομπιούτερ και πως να μάθει μεγάλη γυναίκα και ήταν πάντα στη τσίτα.
Ήταν και το αντικείμενο της δύσκολο..
Να παραλαμβάνει τις επιστροφές ,να ελέγχει τα δελτία αποστολής και να τα καταχωρεί στο σύστημα.
Όλη μέρα περιτριγυρισμένη από κούτες βουνό.

Την αγαπούσα τη Κατερίνα και ακόμα την αγαπάω . Όσο μάλιστα έμενε στο Πειραιά κάναμε και παρέα. Και σε ταβερνάκι πηγαίναμε και στο σπίτι ερχόντανε και γενέθλια κάναμε μαζί και γενικά είχαμε μια σχέση όχι απλά συναδελφική μα κάτι παραπάνω. Αδερφική…
Μετά όμως που μετακόμισε προς τα βορειοδυτικά για να είναι πιο κοντά στη δουλειά μόνο στο τηλέφωνο μιλάγαμε..
Έτσι και γω όποτε είχα χρόνο πέρναγα από το πάγκο της να πούμε μια κουβέντα και να κάνουμε ένα τσιγάρο.. Κείνο το απόγευμα εκείνη θα καθόντανε υπερωρία, μα εγώ θα έφευγα.. Όταν χαιρετηθήκαμε μου σφύριξε κρυφά στο αυτί..
-Όταν σχολάσω θα σε πάρω τηλέφωνο… να έχεις ανοιχτό το κινητό σου.

Ήξερε πως το κινητό μου το έκλεινα όταν πήγαινα σπίτι..
Όπως και γω ήξερα πως για να με θέλει, κάτι σημαντικό και μυστικό θα ήθελε να μου πει.... Ειδάλλως αν δεν ήταν κάτι ιδιαίτερο θα μου το έλεγε εκεί.
Πράγματι το βραδάκι πήρε τηλέφωνο…
-Έλα, μου λέει, το ξέρεις πως η εταιρεία θα βγάλει γύρω στα εξήντα λάπτοπ ντέμο σε μια συμβολική τιμή και θα τα δώσει στους εργαζόμενους ?
-Και συ που το ξέρεις ? ρωτάω..
- Μού το είπε ο Κώστας, ο βοηθός του Παναγιώτη και με ρώτησε αν θέλω και γω να με βάλει στη λίστα
- Και πόσο θα τα χρεώσει ?
-Ξεφτίλα ..120 ευρώ με το φπα και θα τα κρατήσει σε τρείς δόσεις από το μισθό μας.
-Ποιός το χειρίζεται το θέμα ?
-Ο Παναγιώτης.. Είναι δουλειά των επιστροφών.. Τα μηχανήματα έχουν έρθει από επιστροφές. Είναι ντέμο σου λέω. Αυτά που είχανε τα καταστήματα για δειγματισμό.
- Και πως δε μάθαμε τίποτα εμείς?
-Το μεσημέρι ήρθε το μήνυμα από τα κεντρικά… το ξέρουνε πολύ λίγοι..
-Εντάξει Κατερινιώ ευχαριστώ πολύ.. Καλό βράδυ.
Ο Παναγιώτης , πάλι δεύτερη φορά μπροστά μου o Παναγώτης ή και ανάποδα..
Εγώ μπροστά στο Παναγιώτη.Μπροστά σε τοίχο.

Τη επομένη ρωτάω τον Ηλία τι είναι αυτή η δουλειά με τα λάπτοπ και με τι κριτήρια θα γίνει η διάθεση και πως κάποιοι το μαθαίνουν πρώτοι και άλλοι τελευταίοι.
-Καπετάνιο ,μου λέει, και γω χθες αργά στη σύσκεψη το έμαθα.. Πρόλαβα όμως να δεσμεύσω δέκα κομμάτια για το τμήμα μου και μέσα στη λίστα που έκανα είσαι και συ μέσα.
-Ο Γιωργάκης ? ρωτάω .. ο Γιωργάκης είναι μέσα?
- Θα δούμε καπετάνιο θα δούμε.. δεν είμαι σίγουρος ..

Εγώ πήρα λάπτοπ όπως με είχε βάλει στη λίστα ο Ηλίας,μα δεν πήρε ο Γιωργάκης..
Πήραν όμως και δυο αδέρφια από ένα ο καθένα τους ,μα την επομένη ο μικρότερος άλλαξε γνώμη αφού είχε και άλλο στο σπίτι και θα το γυρνούσε πίσω.
Πιάνω το λοιπόν και του λέω
-Μικρέ αφού δε το θες το λάπτοπ, μη το γυρίσεις πίσω.
Δος το σε μένα, θα στο πληρώσω μετρητά . Θέλω να το δώσω στο Γιωργάκη που δεν πήρε.
-Εντάξει Καπετάνιο, μου λέει, αύριο θα στο φέρω..
-Ωραία.. Θα σε περιμένω και γω με τα λεφτά.
Και μείναμε εκεί στη συμφωνία την οποία χαρούμενος ..
{ θέλει η πουτάνα να κρυφτεί μα η χαρά δεν την αφήνει}
την ανέφερα και γω στο Γιωργάκη.. .

Όμως φαίνεται λογάριαζα χωρίς το ξενοδόχο.
Την επομένη πήγα με τα λεφτά στο χέρι μα το μικρό τον έψαχνα και δεν το έβρισκα..
Και όποτε τον τρακάριζα όλο με απόφευγε και όλο στο θα σου πω και θα σου πω με είχε.
Στο σχόλασμα όμως ανάμεσα στα δυο πούλμαν ,
για να μη μας πιάνουν οι κάμερες ,εδέησε ο Θεός και μου μίλισε.
-Καπετάνιο ,μου λέει , είχα πεί πως θα το φέρω πίσω και ήταν αλήθεια.
Το έφερα, το είχα μες το σακίδιο μου.
Όταν όμως είπα πως θα το δώσω στο Καπετάνιο για να το δώσει στο Γιωργάκη
μπήκε στη μέση ο Παναγιώτης και μου είπε…
Σε μένα θα το φέρεις. Εγώ θα το πάρω.
Δε φτάνει που ο Καπετάνιος
πήρε για τη πάρτη του, θέλει και για το φίλο του.. ?
Ε. τι να έκανα και γω Καπετάνιο..
Συγνώμη ε? Δε μπορούσα να κάνω αλλιώς..
- Δε πειράζει μικρέ, να είσαι καλά. Μου φτάνει που είπες την αλήθεια.

Στην αρχή και γω και ο Γιωργάκης
πολύ πικραθήκαμε με τούτη την συμπεριφορά και την εξέλιξη..
Μετά από λίγο όμως το ρίξαμε στη τρελή..
Να ήταν τώρα η μόνη έγνοια μας ένα λάπτοπ..
Δε παν να γαμηθούνε όλοι..Στ’ αρχίδια μας ..
Εμείς νάμαστε καλά.. Έρχονταν σύννεφα από παντού και δεν άξιζε να γίνουμε εμείς η αφορμή να ξεσπάσει καταιγίδα .
Γιατί εμείς θα μουσκεύαμε πρώτοι και δεν είχαμε και δεύτερη αλλαξιά στεγνή.



'Ενα πρωινό πήγαμε στη δουλειά και ό Ηλίας ο προ΄'ι'στάμενος
δεν ήταν εκεί πρώτος πρώτος όπως ήταν ανελειπώς κάθε μέρα
Τι έγινε πως και τί το μάθαμε πολύ αργότερα Τα βρόντηξε το προηγούμενο
βράδυ και έφυγε. Τα έσπασε με το μικρό αφεντικό  όπως έσπασε και το
iphon  που του είχαν παραχωρήσει εκεί μπροστά στο τσογλάνι το μικρό.
Και ποιός ανέλαβε προιστάμενος λέτε.. Καλά καταλάβατε .Ο Παναγιώτης !!
Αναβαθμίστηκε σε μια μέρα . Από τις επιστροφές στο πιο νευραλγικό τμήμα.
Τις πρώτες μέρες με το χοντρό είπαμε με το Γιωργάκη , εμείς στη δουλειά μας.
Πέταγε κάτι ψιλομπηχτές  βέβαια που και που μα δεν του δίναμε σημασία.

Λίγο πιο πέρα απο το δικό μας συγκρότημα ήταν και ένα άλλο της εταιρείας
όπου γινόταν η παραγωγή.Δουλειά μονότονη κυρίως απο κορίτσια όπου
κάθονταν σε ένα πάγκο γύρω γύρω και κολάγαν αυτοκόλητα στα πακέτα
σύνδεσης. Εκεί σε έστελναν σαν υποβιβασμό και τιμωρία και όταν είχε λάσκα
η δουλειά στο τμήμα μας.Εγώ δεν είχα πάει και ποτέ δεν μου είχε ζητηθεί να πάω.

Εκείνο το σημαδιακό πρωινό  τέλος Αυγούστου κατεβήκαμε απο τα λεωφορεία
πους πήγαιναν στη δουλειά  με τα καλαμπούρια και τις καλημέρες μας και
πήγαινε ο καθένας στο τμήμα  του. Παρατήρησα ότι οι παραγγελίες που είχαν
πέσει στο σύστημα δεν ήταν πολλές. Ο χοντρός όταν είδε ότι οι παραγγελίες
ήταν λίγες έκανε ένα μορφασμό δυσαρέσκειας { λες και δεν το ήξερε πρίν από μας
και μας φώναξε να συγκεντρωθούμε να μας μιλίσει.Και άρχισε με στόμφο.
-Λοιπόν όπως βλέπετε  τα πικόχαρτα{ παραγγελίες} είναι λίγα σήμερα.
Καπετάνιο  πάρε πέντε όπιουςς νομίζεις εσύ  και πάτε στη παραγωγή.
Στο άκουσμα της εντολής εγώ δεν μίλισα μα με περικυκλώσανε τα παιδιά
και άρχισαν Καπετάνιο όχι εμένα ,όχι εμένα ο άλλος και δεν λέγεται.
Αποτραβήχτηκα και πήρα αγκαζέ και το χοντρό έξω από το τμήμα και του λέω.
- Ξέρουν όλοι τη δουλειά μου όπως και συ αλλά πέρα απο αυτό σου δηλώνω ότι
δεν έχω πρόβλημα να πάω στη παραγωγή και για μια μέρα και για όσο χρειαστεί
άλλωστε τα λεφτά μου θα παίρνω μα μη με βάζεις να διαλέξω εγώ, εσύ είσαι αφεντικό.
- καπετάνιε μου λέει δε γίνεται θα το κάνεις εσύ  είπαμε τέλος.
- καλά  του τότε άκου τι θα γίνει θα προφασιστώ ότι ξαναέχω πυρετό και θα φύγω
άλλωστε το ξέρεις έχει ξαναγίνει όταν αρρώστησα τις προάλες και με στείλατε
άρον άρον με ταξί στο σπίτι.-Και πως θα φύγεις τώρα  ? ταξί δεν έχει.
Σημειωτέον για να φύγεις  απο κεί ψηλά στο βουνό πάνω απο την Αττική οδό
έπρεπε να καλέσεις ταξί  είτε να μπείς σε ένα φορτηγό διανομών γιατί
τα πούλμαν που μας πηγαινοέφαιρναν θα επέστρεφαν το  απόγευμα.
- θα μπώ σε ένα φορτηγό του λέω σύμφωνοι? Οκ σύμφωνοι  φύγε.

Όπερ και έγινε μπήκα σε ένα φορτηγό που κατέβαινε  Πειραιά και έφυγα.
Μετά απο ώρα που έφτασα Πειραιά σταμάτησα  σε καφέ να χαλαρώσω
Δεν πέρασε χρόνος και στο τηλέφωνο η κυρία Μαίρη..  Μάλιστα!!
Το σηκώνω και εξγηγώ με το νι και το σίγμα τι  έγινε ακριβώς..
- Κακώς μου λέει έγινε έτσι και ποιός του είπε του Παναγιώτη να στείλει
εσένα αλλωστε ξέρει ποιά είναι δουλειά  σου και την εκτιμούμε πολύ.
Αύριο σε παρακαλώ να είσαι δω όπως κάνεις κάθε μέρα και ξέχασε το.

Συμφώνησα  την ευχαρίστησα τέλειωσα το καφέ μου  και τράβηξα για το σπίτι μου.
 Κατά τις τρείς το μεσημέρι και αφού είχα ξαπλώσει ξαναχτύπησε το τηλέφωνο.
Το σήκωσε η Μαρίνα και αμέσως  κατάλαβα.. Η κυρία Μαίρη πάλι.!!!!!!!
-Κύριε Κώστα μπορείτε αύριο να περάσετε απο τα κεντρικά να αποζημιωθείτε.
- Δεν χρειάζεται να μου πείτε τίποτε άλλο καταλαβαίνω { οι κοριοί κατέγραφαν }
απο τη στιγμή που παίρνετε τέτοια ώρα τηλέφωνο απολύομαι οκ ευχαριστώ τέλος.
Κατάλαβα τι είχε συμβεί έπεσα πάλι πάνω σε τοίχο στο χοντρό..
Το βράδυ παίρνω τηλέφωνο την εν λόγω κύρια στο σταθερό στο σπίτι της.
-Δεν μπορούσα να κάνω τίποτα μου λέει δε μπορώ να πω περισσότερα...
Ήταν η αποζημείωση ήταν το εγώ το πληγωμένο και η προσβολή στη δουλειά  μου
και τον επαγγελματισμό  μου και ότι δεν είχα απολυθεί ποτέ στη ζωή μου και το
επόμενο πρωί στέλνω μια επιστολή όπου αρνιόμουνα την αποζημείωση και απαξείωνα
την απόλυση και υπόβάλλοντας εγώ ο ίδιος παραίτηση με πλήρη αξιοπρέπεια.

Χαίρομαι που ήμουνα Καπετάνιος για τα παιδιά όλα και δεν τα πρόδωσα
όπως και τώρα χαίρομαι  που δεν ήμουνα  ποτέ στα αλήθεια Καπετάνιος
παρά μόνο συνεργάτης απλός και φίλος τους, Καπετάνιος τέλος!!!!!!!!!


+