Γής Μαδιάμ

Θυμώνω σαν μικρό παιδί 
αγριεύω σαν το κύμα
Μου πάει ανάποδα η ζωή
και γω κρατώ το βήμα.

Ρίχνω ματιές τριγύρω μου
τα βλέπω όλα ίδια.
Μ' ακολουθούν ξοπίσω μου
στάχτες κι' αποκαίδια.

Φυσσώ αγέρα στη φωτιά
που σιγοκαίει ακόμη
κι'αγναντεύω απο ψηλά
ως Νέρωνας τη Ρώμη.

Κάηκαν όλα, γίνανε
Γής Μαδιάμ τοπίο.
Ήρθαν βροχές ξεπλύνανε
τα σ΄αγαπώ ,το αντίο