Ο κούνελος

Πρίν κάμποσα χρόνια ,στην εποχή των παχιών αγελάδων,
δούλευα σε ένα βενζινάδικο.
Εκεί λοιπόν ευτύχησα να έχω καλές ,φιλικές και ανθρώπινες σχέσεις
με πολλούς από τους πελάτες μου και κείνοι για να με ευχαριστήσουν ,
πέρα από το χαρτζιλίκι που δίνανε ,μου φέρνανε και δώρα.

Δώρα άλλοτες ακριβά και άλλοτες φθηνά.
Δώρα λογής λογής και ότι ο καθένας τέλος πάντων έκρινε
και είχε την ευχαρίστηση να φέρει.
Από…
Σιντί με τραγούδια, ντιβιντί ταινίες, προγράμματα και ηχεία για το κομπιούτερ.
Ποτά, κρασιά ,ουίσκι, τσίπουρα, ούζα.
Φαγητά ,πίτσες , σουβλάκια.
Γλάστρες με φυτά και λουλούδια
Βιβλία και δωρεάν προσκλήσεις για μουσικές και θεατρικές παραστάσεις.
Μπλούζες, παπούτσια και γάντια δερμάτινα, ακριβά, φιρμάτα
Γλυκά ,του κουταλιού , του ταψιού, πάστες και τούρτες.
Ντομάτες , πορτοκάλια, μήλα και διάφορα λαχανικά και φρούτα.
Ηλεκτρική σκούπα για πλύσιμο και σκούπισμα χαλιών.
Μπισκότα , καραμέλες, σοκολάτες
Πούρα και τσιγάρα.
Οδοντόπαστες, σαμπουάν και καλλυντικά.
Κρέατα και αλλαντικά
Και τι άλλο να θυμηθώ ? Ηταν και τόσα.

Όλα τούτα που μου φέρνανε, άλλα τα κράταγα ,
άλλα τα χάριζα και άλλα τα τρώγαμε και τα πίναμε με συναδέρφους.

Μα ένα πρωινό ξαφνιάστηκα εντελώς..
Δεν το περίμενα και ούτε είχε πάει ποτέ ο νους μου
οτι θα μου φέρνανε τέτοιο δώρο.
-Ηρθα, μου λέει ο φίλος και πελάτης, να σε χαιρετίσω ..
Φεύγουμε για διακοπές και σούφερα και τούτο τα δώρο.
Και κάνει μια έτσι, ανοίγει το πορτ -μπαγκαζ και βγάζει ένα κλουβί όπου μέσα είχε ένα κούνελο. Ολόασπρο, τροφαντό, καλοζωισμένο ίδιο σαν τερατάκι .
-Η κόρη μου τον βαρέθηκε . μου λέει , και δεν θέλει να τον πάρουμε μαζί μας
Και που τον αφήσω .?. Ο χασάπης μου είπε να σφάξουμε ,
μα εμένα δεν μου πήγαινε η καρδιά και τον έφερα σε σένα.

Μετά τα ευχαριστώ και τα αντίο έμεινα να συλλογιέμαι
τι θα έκανα με το ζωντανό.
Άλλη όρεξη δεν είχα κιόλας , μετά τη κούραση μου ,
να πηγαίνω σπίτι και νάχω να φροντίζω και το κούνελο.
Έτσι τον χάρισα και γω στο Νώντα το συνάδερφο
που ήξερα ότι έχει και δυο μικρά παιδιά και θα κάνανε και χαρά.

Είχαν περάσει δέκα μέρες και πως τόφερε η κουβέντα
και ρώτησα τι γίνεται με το κούνελο..
-Ποιο κούνελο ,μου λέει .τώρα πίσω πίσω ? πάει ο κούνελος..
- Τι πάει , ρωτάω, πέθανε ?
- Τι πέθανε μωρέ ? στιφάδο έγινε ..
-Καλά και σε αφήσανε τα παιδιά σου να τον σφάξεις. ?
-Δεν τον είδανε κάν ..τον έσφαξα τα ίδιο απόγευμα…
κι έγινε ένα στιφάδο φιλαράκι να γλύφεις τα δάχτυλά σου..
Είναι μανούλα η πεθερά μου στο στιφάδο..
-Νώντα άκου το λοιπόν , Άμα έρθει ο φίλος και ρωτήσει πως πάει ο κούνελος
θα πείς πως τον έχεις εσύ στο σπίτι σου
και πως ξετρελαθήκανε τα παιδιά σου από τη χαρά τους.
Μη σου ξεφύγει κακομοίρη ότι τον έσφαξες… μ’ έκαψες!!!
-Ντάξει μωρε.. μη σκάς ..παιδάκια είμαστε..

Έτσι ο κούνελος έγινε στιφάδο και γω είχα την αγωνία
μη μαθευτεί και γίνω και γω ρεζίλης.
Άτιμη κοινωνία