ξιφομαχούμε ολημερίς τη φτώχεια τη μιζέρια
και συ στα ανάκτορα σου τα χειμερινά
με παντεσπάνι και κρασί ταίζεις περιστέρια.
...
Απλώνεις την αρίδα σου, τα ξύνεις όλη μέρα
κι είναι πάντα γαλανός για σένα ο ουρανός
και μεις στα πεδινά στις λάσπες,στον αγέρα
ψάχνουμε στα πηγάδια να δούμε λίγο φως.
Μα στα ανάκτορα που ζείς και βασιλεύεις
πέρα από έγνοιες και ανάγκες και καημούς
αμα ξυπνήσουμε ποιούς θα διαφεντεύεις
ποια δουλικά θα σου μαζεύουν τους λωτούς
Θυμήσου το λοιπόν τη μέρα που στο λέμε
Πάρε μολύβι γράψτο, οχιά διμούτσουνη
Δεν θάμαστε εμείς που κάποτε θα κλαίμε
εσυ θα κλαίς και θρύψαλα θα γίνεις σαν γυαλί .
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου