Τόσα χρόνια στη απέξω να προσμένω τη καλή
Μήτε πρόλαβα να πάιξω μήτε είδα ανατολή
Μια ζωή στο παραπέντε τούμπα γύρναγε ο καιρός
από το Μπάτη στο Πουνέντε δυο πίσω μία μπρός.
Σαν πουλιά σαν μαυροπούλια τα αστέρια τ΄ουρανού
μια μου κρύβανε τη Πούλια μια το φως του Αυγερινού.
Τώρα όσο κι αν σφυράνε τα βαπόρια και τα τρένα
όσα έρθουν κι όσα πάνε δε με κόφτει για κανένα
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου