Μια γυναίκα καί ένα ρολόι

Μέρος πρώτο

Με τα ρολόγια ποτέ δεν είχα καλή σχέση.
Ποτέ δεν τα πήγαινα καλά μαζί τους.
Όχι τα ρολόγια του τοίχου. Όχι . Δε λέω αυτά .
Ούτε κείνα που στέκουν καρφιτσωμένα στα καμπαναριά .
Ούτε και κείνα που κρέμονται στους σταθμούς των τρένων.
Όχι . Αυτά καλά κάνουν και είναι εκεί που είναι.
Ίσα ίσα μάλιστα , μου δείχνουν και την ώρα .
Τα άλλα λέω του χεριού.
Αυτά που περνάμε στο καρπό μας σαν νά είναι χειροπέδα..
Μάλιστα αυτά.. και όσο εγώ δεν τα γουστάρω, τόσα εκείνα με κυνηγούν.
Μόνα τους? Όχι βέβαια. Μπορούν εκείνα μόνα τους ?.
Πάντα μιά γυναίκα βάζει το χεράκι της.
Το πρώτο μου ακριβό ρολόι μου το χάρισαν πριν κλείσω τα δεκαεπτά.
Μου τόφερε η αφεντικίνα από το Παρίσι.
Πάντα μου έφερνε δώρα όταν πήγαινε ταξίδια .
Ήταν ένα Τίσοτ. Μεγάλο,ολοστρόγγυλο με μπρασελέ.
Δεν μου άρεσε καθόλου, με έκανε και σαν φλώρο ,ήταν και βαρύ.
Μα καθώς ήτανε δώρο είπα ας το φορέσω κάμποσες μέρες
μη τη κακοκαρδίσω κι’ ύστερα βλέπουμε .
Επειδή ομως με ενοχλούσε και με εκνεύριζε
δεν τόσφιγγα στο καρπό μου.
Το άφηνα να στριφογυρνάει χαλαρά μόνο του ,
πότε μπρούμιτα πότε τ’ανάσκελα,σαν βραχιόλι παράταιρο.
Δε πέρασαν δυο μέρες αφότου το φόρεσα και μπελάς μεγάλος με βρήκε.
Στήσαμε πάλι το συνηθισμένο μας καυγά και πάλι για τα ίδια και τα ίδια
Αφού με μεγάλωνε στα χέρια της { ψυχοπαίδι της με είχε }
το΄είχε βάλει και σκοπό της κάθε τρείς κα λίγο να με συμβουλεύει .
Μα εγώ νέος τότε και αψύς που να ακούσω.
Και όπως έλεγε τα δικά της και γω να φουντώνω ..
Πως για το καλό μου τα λέει όλλα ..
και πως με νοιάζεται σαν μάννα μου και μου φέρνει και δώρα
- και να εγώ που σούφερα και ρολόι …
Εεεε..τι ήταν να το πεί ….. ποιος είδε το θεό και δεν τον φοβήθηκε !!
-Και ποιος σου είπε σένανε ότι εγώ θέλω ρολόι ?
Κάνω μια έτσι και τινάζοντας το χέρι νευριασμένος ,
ανοίγει ο μπρασελές, φεύγει το ρολόι σφαίρα, χτυπάει στο τοίχο,
σκάει έπειτα κάτω και με μια κλωτσιά ακόμη δικιά μου, πήγε στο καλό του.
Το τι έγινε μετά δε περιγράφεται. Μας άκουσε όλο το τετράγωνο.
Δέκα μέρες κάναμε να μιλίσουμε.
Κάθε πρωί βάζαμε ζελοτέιπ στα χείλια μας .
Σφραγίζαμε τα στόματα μας και ούτε καλημέρα δε λέγαμε.
Με σημειώματα συννενοούμασταν.
Μου στοίχισε αλλά το ξεφορτώθηκα το αναθεματισμένο.!!
Δε πα να ήτανε ακριβό κι’ ότι ήθελε.
Είπαμε δε γουστάρω να φοράω ρολόγια.!
....

Μέρος δεύτερο

Σε ένα ραντεβού το πρώτο καιρό με τη κυρία Μαρίνα ,

παρότι καψούρης αργοπόρησα λίγο και κείνη δε πρόλαβα να φτάσω μ’ έπιασε από τη μύτη

-Aργησες μου λέει .ξέρεις τι ώρα είναι ?
-Περίπου τόσο , της λέω, δε φοράω ρολόι..
-Εξυπνάδες και γιατί παρακαλώ δε φοράς ρολόι?
-Είναι παλιά ιστορία ,τι να λέμε τώρα….
-Όχι θα φοράς μου λέει και κάνει μια έτσι βγάζει το ρολόι που φορούσε ένα τετράγωνο με λουράκι πέτσινο και μου το φοράει στο χέρι μου..
-Τι κανεις εκεί ? δε φοράω ρολόγια.. Άσε καλύτερα
-Θα το βάλεις μου λέει.. στο κάνω δώρο…
-Καλά εγώ μια φορά στο λέω.. Δε τα πάω καλά με τα ρολόγια.
-Kαι το Σάββατο είμαστε καλεσμένοι σ’ένα χορό μου λέει και είπα ότι θα πάμε..
-Εσύ είπες εμένα με ρώτησες?
-Γιατί τι σε πειράζει που θα πάμε ?
-Τι τα θες χορούς και τέτοιες ιστορίες .Σαν ληγμένες κονσέρβες είναι.
-Μια βραδιά είναι.. σιγά και τι έγινε ..Έπειτα έδωσα το λόγο μου…
-Μάλιστα…

Και ήρθε το Σάββατο και ντύθηκα και στολίστηκα σα μαλάκας
κι’ έβαλα και το ρολόι και πήγαμε.. στο χορό..!!
Και ήταν όπως το είχα προβλέψει.. Μια μαλακία και μισή.
Χαιρετούρες και φαγητά απαίσια, άνοστα και κρύα
και καρακιτσαριό και κουνήματα και τσιφτετέλια..

Καθήσαμε όσο καθήσαμε και κάποια στιγμή,
πριν φύγουμε είπα να πάω προς νερού μου.
Αφού περίμενα ένα τέταρτο να αδειάσει κάποια τουαλέτα είπα να πλύνω τα χέρια μου κ’’εβγαλα το ρολόι και το ακούμπησα δίπλα για να μη το βρέξω.
Τελειώνω , βγαίνουμε έξω , βρίσκουμε ένα ταξί και μπήκαμε να φύγουμε.
Δε κάναμε δυο χιλιόμετρα και γυρίζει η Μαρίνα και μου λέει απορημένα.
-Το ρολόι σου που είναι..?
-Ωχ .. αμάν ..το άφησα στη τουαλέτα …Γυρίζουμε πίσω λέω στο ταξιτζή.

Γυρίσαμε πίσω , μα το ρολόι άφαντο, πουθενά
Ρωτάμε από δώ , ρωτάμε από κεί μήπως κανένας το βρήκε
αλλά τίποτα και σιγά αν το βρίσκανε μη το δίνανε ..
Ήτανε κατά πως μου είπε η Μαρίνα και ακριβό.
Ρέημον Βέιλ κάπως έτσι το λέγανε .

Έπειτα ? τι έπειτα ?..Μουρμούρα και γκρίνια .. Και είχε και δίκιο και τι να πω..
-Καλά παιδάκι μου εσύ δεν είσαι να σου κάνουνε δώρα.
-Εγω στο είπα .. Δε γουστάρω τα ρολόγια..
Δε με πάνε και αυτά βρε αδερφέ ..Τι να κάνω..

Μέρος τρίτο

Όταν επιτέλους ο κουνιάδος μου
αποφάσισε να βάλει στεφάνι με τη κοπελιά του
που τη τυραννούσε δώδεκα χρόνια ,
κανονίστηκε να τους παντρέψουμε εμείς.
Έτσι είχα διπλή χαρά .Θα γινόμουν και κουμπάρος και νονός.
Αφού η γυναίκα του ήταν έγκυος και θα ερχότανε στο κόσμο
σε τρείς μήνες και ο γιος τους .
Που ναι μεν έχει το όνομα του παππού του μα και το δικό μου.
Κωνσταντίνος.
Καθώς ευτυχής σύμπτωση είναι το ίδιο όνομα
να έχουμε και γαμπρός και πεθερός.
Λίγο πριν το γάμο η Τασούλα, η νύφη ,
μετά τα ψώνια που τρέχανε με τη Μαρίνα.
με ρώτησε τι δώρο να μου πάρει ..
-τι δώρο ρε Τασούλα και γιατί ?.
-αφού εσείς θα μας παντρέψετε πρέπει και μείς να σας κάνουμε δώρο..
για τη Μαρίνα βρήκα τι θα της πάρω .. Εσύ έχεις καμιά προτίμηση.?
-έλα ρε Τασούλα μεταξύ μας τώρα δώρα και ιστορίες ?.
-ά. έτσι πάει…κάνουνε δώρα στους κουμπάρους ..
-άστον Τασούλα ..{ μπήκε στη μέση η Μαρίνα } δε πρόκειται να σου πεί .
Δεν του αρέσουν τα δώρα.. Πάρε εσύ ότι νομίζεις…
Αφού μου αφαιρέσανε το λόγο κι αφού
ότι και να έλεγα θα με γράφανε κανονικά.
τις παράτησα. Σταμάτησα τη κουβέντα.
To εκκλησάκι που διαλέξανε για το μυστήριο
ήταν πολύ όμορφο μα και πολύ μικρό .
Ήτανε καλοκαίρι έκανε και ζέστη και λιώσαμε στον ιδρώτα.
Μέχρι που αναγκάστηκα να κάνω νόημα και να ψιθυρίσω στο παπά..
-Πάτερ κόβε λόγια.. τέλειωνε ..λιώσαμε εδώ μέσα..!!!
Ευτυχώς όμως η ταβέρνα που πήγαμε μετά για το γλέντι είχε μια μεγάλη αυλή
με μουριές και λεύκες κι έτσι αποζημιωθήκαμε.
Εκεί λοιπόν πριν έρθουν τα φαγιά και τα κρασιά η νύφη μας έδωσε και τα δώρα.
Για τη Μαρίνα είχε πάρει ένα κολιέ και για μένα ένα ρολόι..
-μάλιστα λέω μέσα μου ,τώρα δέσαμε.
Μα ήταν πολύ όμορφο.!!!
Ολοστρόγγυλο με στεφάνη χρυσή ,λουράκι πέτσινο και χρυσό κούμπωμα..
-είναι Αλέν Ντελόν,μου λέει η Τασούλα.
-τι έγινε και ρολογάς , ρωτάω αφελέστατα, εγώ για ηθοποιό τον ήξερα.
-έχει βγάλει μια σειρά με το όνομα του, μου λέει, συλλεκτική.
-α μάλιστα .να είσαι καλά Τασούλα , ευχαριστώ πολύ.
Μαρίνα σε παρακαλώ βάλτο στη τσάντα σου.
-Βάλτο για λίγο, μου λέει η Μαρίνα ,
να το δούν οι συγγενείς και οι φίλοι
και μετά βγάλτο.. Δε κάνει τώρα.. .
Έβαλα και γω το ρολόι, όπως μου είπανε και πήγα κι έκατσα στη θέση μου
Αριστερά μου όμως ήρθε κι έκατσε ένα μωρό με ένα μίνι,
με τον αφαλό έξω και ένα πόδι σκέτη κόλαση..!!!
Αφού ντρεπόμουνα να γυρίσω το κεφάλι μου μη νομίσει ότι κάνω μπανιστήρι
-είμαι ξαδέρφη της νύφης, μου λέει
-ομορφόσογο είσαστε,λέω και γώ …
-όμορφο ρολόι,μου λέει αυτή, έχει γούστο η ξαδέρφη μου.
-όμορφο είναι δε λέω.. μα να εγώ δε φοράω ρολόγια
και μ’έχουν πιάσει τα διαόλια μου τώρα.
-α.. θα σε στενεύει μου λέει, κάτσε να στο χαλαρώσω λιγάκι .
Η Μαρίνα όμως που εκείνη έκοβε τη κίνηση και που εγώ σαν βλάκας
δεν τη πήρα χαμπάρι μου ρίχνει μια τσιμπιά και μου λέει με ύφος.
-Τι έγινε Κωστάκη ,τι συμβαίνει ?
-Να με στενεύει λίγο το ρολόι ..λέω εγώ
-Α.. σε στενεύει ? δός μου το χέρι σου.
Δίνω εγώ το χέρι μου, μου βγάζει εκείνη το ρολόι και το ρίχνει στη τσάντα της.
-Εσύ δεν είσαι για ρολόγια ,μου λέει,
ή θα το παρατήσεις σε καμιά τουαλέτα ή θα το σπάσεις.
Έτσι το ρολογάκι το ωραίο δεν το ξαναείδα ούτε και το αναζήτησα ποτέ
Κάποια μέρα ,κάποιο ανίψι, κάποιο εγγόνι θα το βρεί και θα το χαρεί.