Μια γιορτή { Μέρες μεταπολίτευσης }

Στα  χρόνια μου τα μαθητικά, στο Λύκειο ,στο νυχτερινό σχολείο που πήγαινα,
μετά απο πολλές εντάσεις και διαμαρτυρίες
πετύχαμε στις Εθνικές  γιορτές να  έχουμε εμείς οι ίδιοι , οι μαθητές ,το πρώτο λόγο.
Το ξεσηκωμό του Πολυτεχνείου  τότες ακόμη δεν τον είχανε στις  μαθητικές εκδηλώσεις
και κάθε οργανωμένη προσπάθεια για γιορτασμό ήταν ''παράνομη''
και οι απουσίες μας αδικαιολόγητες.
Κείνη τη χρονιά όμως , εμείς είπαμε θα κάνουμε
γιορτή /εκδήλωση και οτι θέλει ας γίνει.
Το ανακοινώσαμε στους καθηγητές μας και συμφωνήσαμε
οτι αν δημιουργηθεί θέμα θα πούνε οτι κάναμε κατάληψη ..
Όμως ούτε κατάληψη θέλαμε να κάνουμε,ούτε κάποια φασαρία.
Εμείς θέλαμε απλά να τιμήσουμε τη μέρα κείνη και τίποτε άλλο.
Αφού βρέθηκε η λύση εμείς να φανούμε καταληψίες και να κάνουμε τη γιορτή μας
και οι καθηγητές να είναι καλυμένοι, μάλιστα συμφωνήσαμε οτι για καλό και για κακό
αν χρειαστεί θα περαστούν και απουσίες,στρωθήκαμε στη δουλειά.
Στήσαμε χορωδία, επιλέξαμε τραγούδια ,είπαμε ποιός θα εκφωνήσει το λόγο,
διαλέξαμε ποιήματα, στολίσαμε την αίθουσα,ορίσαμε περιφρούρηση ..
και φάνταζαν τότες όλα τούτα στα μάτια μας σαν κάτι τρανό, μεγάλο, επαναστατικό.

Την επιμέλεια όλων ,των κειμένων ,των τραγουδιών
και των ποιημάτων την αναθέσαμε στο Σταύρο το Σ.
Ο Σταύρος πέρα απο καλός μαθητής και καλό φίλος
είχε μια  ευγένεια και μια αισθητική που ξεχώριζε απ' όλους μας.
Είχε όμως και μεγάλο ταλέντο στην απαγγελία.
Μέ φωνή σταθερή , με άρθρωση πολύ καλή και με συναίσθημα .
Ποιός άλλος θα μπορούσε να αναλάβει την επιμέλεια πέρα απο το Σταύρο ?
Τρείς μέρες πρίν τη γιορτή , ήμουνα στη χορωδία ,
όταν ήρθε και με βρήκε ο Σταύρος..
-Σε  θέλω , μου λέει και με τράβηξε παράμερα.
-Τι είναι Σταύρο ?
-Όλα καλά , μου λέει .. αλλά να ..
-Τι είναι  ..υπάρχει πρόβλήμα ?
-Πρόβλημα όχι ακριβώς
- Λέγε ρε Σταύρο
-Εγω τι θα πω ..τι θα απαγγείλω ?
- Πλάκα μου κάνεις ..δε βρήκες ενα ποίημα να το πείς εσυ ?
- Οτι βρήκα και μου άρεσε το ανέθεσα ..για μένα δε κράτησα τίποτα.
- Ψάξε και βρες ..σιγά  τι έγινε..
- Σκέφτηκα να βρω κάτι άλλο . να μην έχει ακουστεί..κάτι δικό μας .
- Τι να σου πω  βρες  ..εσυ ξέρεις καλύτερα..
- Δε μου λές το δικό σου το τελείωσες ?

Εγώ τότε , βαθειά γοητευμένος απο το Διονύσιο Σολωμό,
δυό χρόνια καταγινόμουνα στα χνάρια του Εθνικού Ύμνου
να γράψω κάτι δικό μου για το Πολυτεχνείο ..
Έγραφα , μα λίγοι ξέραν οτι γράφω και σιγά το πράμα .
Η μισή Ελλάδα , γράφει,μα ποιός διαβάζει είναι το ζητούμενο.

- Πινελιές  έχω να κάνω ακόμα , του λέω , γιατί ?
- Το δικό σου θα πω ,μου λέει .
- Είσαι σοβαρός ?
- Γιατί ? σκέφτηκα μάλιστα να το ξέρουμε μόνο λίγοι .
δεν θα αναφέρουμε το όνομα σου
μπορείς να το έχεις έτοιμο τουλάχιστον δυο ώρες πριν τη γιορτή ?
-Εγώ μπορώ, αλλά στο λέω, εσύ θα γίνεις ρεζίλι
 κι' επειτα αν μετά σε ρωτήσουν,τίνος είναι, που το βρήκες ,τι θα πείς ?
- Άστο σε μένα..τέλειωσε το εσύ και άστα τα άλλα πάνω μου .

Δυο βράδια στρώθηκα στη δουλειά και αφού μάλιστα 
είχα και λόγο να το τελειώσω, ρίχτηκα με τα  μούτρα.
Μόνο τσιγάρα και καφέδες έπινα .
Ποιός να το πίστευε ότι ο Σταύρος διάλεξε κάτι δικό μου να πεί..
έστω κι' αν δε μαθευόντανε τίνος έιναι,μένα η χαρά μου ήταν μεγάλη.

Το παρέδωσα στο Σταύρο το απογευματάκι ,πολύ πρίν την ώρα που είχαμε πεί.
-Πάμε δίπλα, μου λέει, εγώ θα διαβάζω,
εσύ θα μου απαντάς μονάχα σε ότι σε ρωτάω..
Θέλω να μπω στο πετσί σου, να τρυπώσω στο μυααλό σου.

Η φωνή του Σταύρου ακόμα και τώρα με συγκλονίζει
όταν θέλει να πεί κάτι σοβαρό, όταν θέλει κάτι σημαντικό να τονίσει .
-Εδώ, μου λέει, σε θέλω και διέκοψε την ανάγνωση ..
πές μου τι θες να πείς ? Γράφεις ...διαβάζω..

''Τί του θεούς τούτη την ώρα
 σκληρά κι' αυτούς δέρνει η μπόρα
γυναίκα μόνο μπορεί να σπέρνει
σπόρους ζωής κι' όταν πεθαίνει''

- Φιλαράκι,του λέω, τα παιδιά εκεί μέσα στο Πολυτεχνείο,
 ήταν παιδιά σαν και μας. Ούτε θεάς παιδιά ήταν ,ούτε υπερήρωες.
- Εντάξει  μου αρκεί..κατάλαβα.

Η ομάδα περιφρούρησης το βράδυ πριν αρχίσει η γιορτή
μας ενημερώνει οτι δε τρέχει κανένας λόγος
ανησυχίας και πως οι καθηγητές μας θα θέλανε να είναι μέσα.
-Και πως θα το κανονίσουμε αν κάποιος ρωτήσει? τι θα πούμε ?
-Τίποτα απλά κάνουμε τη γιορτή μας
και οι καθηγητές μπήκαν να δουν απο κοντά τι συμβαίνει ..
-Ωραία ανοίξτε τις πόρτες ..δεν έχουμε τίποτα να κρύψουμε ..

Ήταν η γιορτή μας , ήταν οι δάσκαλοι μας μαζί ,
ήταν ο φόρος τιμής και της νιότης μας
που καταθέσαμε κείνο το βράδυ.
Ο Σταύρος ,είχε πέρα απο αισθητική,ευγένεια και γνώση
μα και στόφα ηγέτη.