Καράβια σαπιοκάραβα ήταν τα όνειρά σου
αστέρια που δεν πέσανε ποτέ στην αγγαλιά σου
πάντα σε δύσκολους καιρούς μονάχος περπατούσες
ήτανε δύσβατοι πολύ και συ αργοπορούσες
Τόν ήλιο τον προλάβαινες σαν πήγαινε στη δύση
προτού να γείρει και χαθεί και πριν σε μαρτυρήσει
πριν δώσει στίγμα και γραφή ,σημάδι σου κανένα
οτι εχεις λίγα στη ζωή κι' αυτά είναι κλεμένα
Στα λασπωμένα χρόνια σου οι ρίζες σου σαπίσαν
σκορπίσανε οι φίλοι σου, πετάξανε χαθήκαν
σε μια διχάλα το κορμί Προκρούστης το τεντώνει
και τη ψυχή σου ξόδεψες ,ρεγάλο στο τελώνη .
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου