κι' έμεινα λίγο παραπάνω αφού το μπορούσα
μόνο και μόνο για το πανηγύρι της Παναγιάς.
Το πανηγύρι είναι η αλήθεια ήταν η αφορμή.
Πιό πολύ ήθελα να δω τους φίλους μου , τους συμμαθητές μου ,
που έιχαμε χρόνια να βρεθούμε.
Η γενιά μου , οι πιο πολλοί δηλαδή.
είχαμε σκορπίσει στα τέσσερα σημεία
και η μόνη πηγή που μια στάλα θύμιση μπορούμε να πιούμε και να ξεδιψάσουμε
είναι το χωριό και τι καλύτερο το πανηγύρι της Παναγιάς.
Εκεί για να ανταμώσεις δε χρειάζεται ιδιαίτερη συννενόηση κα τηλέφωνα.
Σε βρίσκουν και τους βρίσκεις όλλους.
Φτάσαμε λοιπόν και αφού βρήκαμε χώρο να βολέψουμε το αμάξι,
στρώσαμε τα συμπράγκαλα μας , αριστερά στο έμπα του μοναστηριού.
Αφού χαιρετηθήκαμε και είπαμε τα χρόνια πολλά με τους γείτονες, εγώ ξαμολύθηκα.
Βρήκα το Πάνο, το Λάκη,την Αγγελική, τη Χρυσούλα ,την Αφροδίτη,
το Χρήστο και λέγαμε και λέγαμε .
Χωρίζαμε και ξαναβρισκόμασταν.Θυμόμασταν και γελάγαμε.
Σβήναμε και ξαναγράφαμε διευθύνσεις και τηλέφωνα .
Ρώταγες για τον έναν.
-Ήρθε μωρέ ..τον είδε κανείς?
-Ήρθε τον είδα εγώ ,πάω να του το πω..
Συμφωνήσαμε λοιπόν , αφού φάμε μια μπουκιά με τους δικούς μας ,
να βρεθούμε μετά στα δεξιά , στο ένα μαγαζί με τα όργανα.
Γύρισα στο πόστο μου και αφού τσίμπισα λίγη προβατίνα στη χόβολη ,
που είχε φτιάξει ο αδερφός μας, ο Νικόλας, ξανά στο φευγιό .
- που πας μωρέ ?..πετάχτηκε η αδερφή μας ..
- εσύ κάτσε εδω με τις θειάδες ..εγώ πάω.
-σε ψάχνει ο Μάκης.
-ο Μάκης ?
-ναι τι σου λέω ..
-τώρα το λές ?
-άμα τόλεγα νωρίτερα δε θάβαζες μπουκιά στο στόμα σου.
- ξέρεις που θάμαι ..πες του άμα ξανάρθει ..θα με βρεί εκεί.
Δε χρειάστηκε όμως , ο Μάκης , ο βαφτισιμιός μας ,ήταν εκεί, έτοιμος
με το τραπέζι στρωμένο και με ποτά και με ποτήρια.
-εδω θα κάτσουμε , μου λέει, λίγο μετά θα πάμε απέναντι κι' έπειτα βλέπουμε.
- ρε Χρήστο τι λέει ?
-θα κάτσουμε λίγο εδω, μετά στα άλλα κλαρίνα κι ' άμα γυρίσει η ώρα θα δείς.
-τι να δω μωρέ ?
- γκόμενες ωραίες . μπόλικες τι νομίζεις , τόνισε με τόνο σαφή και ξεκάθαρο ο Μάκης..
-ρε Χρήστο τι λέει τούτος , φέρανε και γυναίκες εδω?
- όχι μωρέ ...να ήρθε κέινος που λέει το καμπριολέ , ξέρεις κείνο τα σαχλοτράγουδο
κι' εφερε και μπαλέτο μαζί του..
-πού ?
-απο τη πάνω μεριά
-γι' αυτό δεν ακούω τίποτα ?
- δεν αρχίσανε ακόμη
-και πότε προβλέπεται ?
-άμα ..τέλος πάντων . άμα οι γυναίκες πάνε στα κελιά τους.
--χαααααα. ρεμάλια δε παίζεστε. μπαλέτο μωρέ σε μοναστήρι ?
-εμείς ? τι φτάιμε εμείς... άλλοι κάνουνε κουμάντο..
Σε λίγο η παρέα μας μεγάλωσε αρκετά .
Αρχίσανε όμως τα τσιφτετέλια και τα ψιλοπαρατάγουδα και φύγαμε .
Πήγαμε απέναντι στα άλλα όργανα να βρούμε και άλλους μα και κει τα ίδια.
Τέλος καταλήξαμε στο κύριο Καμπριολέ.
Το θέαμα ? Άλλο να το λες και άλλο να το βλέπεις .
Μια εξέδρα , ενα ψευτοσκηνικό της πλάκας ,
ο κύριος καμπριολέ στη μέση , να κουνιέται και να σείεται
και τριγύρω του κοριτσόπουλα σαν τα κρύα τα νερά
και σαν απο ταινία του Δαλιανίδη.
Τρία τέσσερα τραγούδια της σειράς κι' έπειτα ξανά μανά το σουξέ του.
Πόσες φορές είπε τούτο το έρμο το τραγουδάκι, ούτε και ο Θεός δε θα πρόλαβε να μετρήσει.
Βέβαια κανείς δε άκουγε τα τραγουδάκια.
Όλλοι το μπαλέτο χαβαλεδιάζαμε , τα κοριτσόπουλα , τις γκόμενες.
Η αλήθεια είναι πως για τούτο πήγαμε .
Για το χαβαλέ , για τη πλάκα.
Σέ λίγο εμφανίστηκαν και οι γυναίκες. Σιγά μη δεν έρχονταν.
Μας έβρισαν, μα είπαν λιμάριδες και γουρούνια , που όλο τις γκόμενες μπανίζαμε
μα ευτυχώς νυστάξανε νωρίς και αποχωρήσανε.
Κάποια στιγμή έγινε και το διάλειμα και ο Μάκης τινάχτηκε επάνω.
-πάμε ...μου λέει..
-που ρε Μάκη ?
-η λεγάμενη πάει στη τουαλέτα.
-ποιά αυτή που μπάνιζες ? ωραία και τι θα της πούμε ?
- κάτι θα βρούμε .
Στη δρόμο του εξήγησα , οτι άδικος κόπος θα είναι.
Αυτές γυρνάνε απο πανηγύρι σε πανηγύρι και βλέπουν και ακούνε πολλά
- εκτός αν πάμε απο το σωστό μονοπάτι , του λέω, τότες κάτι μπορεί να βγεί.
- σωστό μονοπάτι ?
-ναι ..θα δείς..
Όταν φτάσαμε εντοπίσαμε αμέσως το στόχο.
Βάζω δήθεν αθώα το πόδι μου έξω απο τη πόρτα, ανοίγει εκείνη,
τραβιέμαι εγώ σαν ξαφνιασμένος και αρχίζει το ψηστήρι.
-έχετε σπουδάσει κλασικό μπαλέτο εεε?
-πως το καταλάβατε ? , απαντάει με καμάρι ..
-αυτοί που ξέρουν το καταλαβάινουν αμέσως.
άλλλωστε αυτή είναι η δουλειά μου. Αντζέντης είμαι.
- μάλιστα ..χαίρομαι που σας γνωρίζω..
- και γω και αν θέλετε δώστε τα στοιχεία σας στο συνεργάτη μου και θα σας τηλεφωνήσει.
Μάκη κράτησε σε παρακαλώ τα στοιχεία της κυρίας , είπα με στόμφο και απομακρύνθηκα.
Τώρα ήταν η σειρά του Μάκη..
Στο γυρισμό τον ρωτάω..
- εντάξει ..πήρες αυτό που ήθελες ?
- εγώ πηρα αυτό που ήθελα , μα δε μου λες κάτι ?
-ορίστε ?
- αυτό ήταν το σωστό μονοπάτι , τα ψέμματα που είπαμε ?
- άκου και οι δυο μας έπαμε ψέμματα και γώ που το άρχισα και συ σαν συνεργάτης
και πιο πολύ εσύ γιατί εσυ θα το συνεχίσεις κιόλας. Τι λέ τώρα ?
- τίποτα άστο .. χαχαχαχα. άκου σωστό μονοπάτι.. πλάκα είχε..
Την επομένη το μεσημέρι, αραχτοί κάτω απο τη μουριά , με τα φραπεδάκια μας
κρυφογελάγαμε με τα σχόλια που ακούγαμε
και το κυριότερο το ερώτημα που πλανιόνταν ?
-Ρε σεις ..έβγαλε κανένας κανένα γκομενάκι ..η τζάμπα πήγανε τα φράγκα μας ?
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου