Δεν ημπόραες λένε να κρατήσεις ασπίδα
και της Σπάρτης φρουρός να σταθείς
Μήτε τόπους μακρινούς να πατήσεις .
Τι για σένα ο Ήλιος-θεός δεν εφάνει λαμπρός την ημέρα τη πρώτη.
Τι να πω ω θεοί μου!!! για τούτο..
Κάλιο παρά κείνο που πρόσμενε ?
Η χαράδρα να χάσκει, μα και πίσω η ζήση του μαύρη .
Στη καρδιά μου διπλός είναι ο πόνος ,δυο γιούς να θρηνώ.
Το καρπό μου το πρώτο ,σαν εχάρηκα λίγο
στου Ευρώτα την όχθη οδήγησα.
Το ζεστό το φαί εστερήθη και ζωμό μελανό το ταίζουν
Μ’ απόμεινε η κόρη μοναχά.
Μα και κείνη την έχουν ταγμένη.
Τη καρτερούν και τη προσμένουν
και όλα τα καλά της τα προσφέρουν .
Να μεγαλώσει θέλουνε γοργά.
Να γίνει γυναίκα.
Να γίνει μάννα και κυρά.
Ατάραχη να ξεπροβοδά,
τον άντρα της, το γιό της
στη μάχη σαν κινάνε.
Με δυο λεξούλες μοναχά
Μια ευχή, και μια κατάρα
Η ταν ή επι τας.
Σημ..Γράφτηκε τη δεκαετία του 80’ με αφορμή
το{ Έτος του παιδιού} μα ποτέ δεν στάλθηκε ..
Το θυμήθηκα και το ανέβασα με πολύ λίγες διορθώσεις..
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου