ποτέ δεν άφησα να με καταπιεί η καθημερινότητα
και το βάσανο της ρημάδας της ζωής.
Έστρεφα πάντα το βλέμμα μου πιο πέρα,
στόχευα παραπάνω, ονειρεύομουνα να βγω και λίγο παραέξω
απο τη περίμετρο της κάμαρας μου.
Ξέκλεβα χρόνο και τρύπωνα στις αγορές ,στεκόμουνα παράμερα και άκουγα
τις συζητήσεις στα καφενεία , ξεφύλιζα κρυφά τις εφημερίδες στα περίπτερα ,
δανειζόμουνα βιβλία , συμμετείχα στα κοινά του σχολείου και του σωματείου,
κι' όλο κάτι σκάρωνα , κάτι έβρισκα ,και πάντα ο χρόνος μου δεν έφτανε .
Γεμάτες πάντα οι μέρες μου και φορτωμένες .
Άγριο ξύπνημα το πρωί , περπάτημα ως τη στάση του λεωφορείου,
δουλειά ως το απόγευμα,έξι μέρες την εβδομάδα,
μετά λίγο κενό για διάβασμα στο πόδι σε κάποιο παγκάκι
και λίγο φαί , κάποιες μέρες κι' ενα πέρασμα απο το σωματείο ,
μετά κατ΄ευθείαν στο σχολείο όσο γίνεται πιο νωρίς ,
να προλάβω να δω και του φίλους μου,
να πούμε και τα δικά μας,
Έπειτα μάθημα , και στα κενά , στα διαλλείματα ,
οτι προλάβουμε να σχεδιάσουμε και με το σχόλασμα γραμμή για το σπίτι.
Εξι μέρες την εβδομάδα δουλειά , εξι μέρες την εβδομάδα σχολείο.
Έμενε μονάχα η Κυριακή για μια ανάσα πιο χαλαρή, ενα πιο ανθρώπινο ξύπνημα .
Έμεναν όμως και τα καλοκαίρια και οι διακοπές των εορτών που κλείνανε τα σχολεία
κι ' έτσι είχα τα απογεύματα μου ελεύθερα και καταδικά μου.
Τότες ήτανε που φόρτωνα τις μπαταρίες μου όσο δεν έπαιρνε άλλο.
Τότες είχα χρόνο μπόλικο και για διάβασμα πέρα από τα σχολικά βιβλία
και για βόλτα και νεανικούς έρωτες και οτι κέντριζε τη ψυχή και το μυαλό μου.
Όταν μάλιστα μετακόμισα κι' 'επιασα μονάχος ενα μικρό σπιτάκι ,
μόλις δυο τετράγωνα απο τη δουλειά μου , τότες ποιός τη χάρη μου.
Προλάβαινα να πιω ενα καφέ το πρωί με την άνεση μου,
να κάνω με την ησυχία μου ενα μπάνιο και φυσικά να κάνω
και τις φιλίες και τις γνωριμίες μου πιο δυνατές.
Έτσι τέλειωσα το λύκειο , κι΄επειτα πήγα φαντάρος.
Τέλειωσε το φανταριλίκι και όλλα καλά.
Γύρισα στη δουλειά μου και στο σπιτικό μου
και λίγο καιρό αργότερα παντρεύτηκα.
Συνιθισμένα πράγματα δηλαδή, όπως και για τόσα άλλα παιδιά της γεννιάς μου.
Τις σπουδές δεν τι συνέχισα.
Τα πρώτα χρόνια παντρεμένος , είναι αλήθεια , κάθε τόσο έλεγα.
-Φέτος θα δώσω εξετάσεις για το πανεπιστήμιο.
μα ποτέ δεν το έκανα .
Ίσως και να μην ήθελα μέσα μου και να μην το έβρισκα και τόσο απαραίτητο.
Άλλωστε ενας τίτλος σπουδών δε θα μου πρόσθετε και τίποτα παραπάνω.
Ότι ήθελα να μάθω , έψαχνα και το έβρισκα .
Άμα εχεις όρεξη και μεράκι να διαβάζεις όλλα γίνονται.
Που δεν συνέχισα όμως τις σπουδές , που δεν πήρα ενα πτυχίο
να το έχω και γω καρφιτσωμένο σε ενα κάδρο στο τοίχο μου,
αργότερα κατάλαβα πόσο ήτανε απαραίτητο .
Όχι για μένα σκασίλα μου ,
όχι για τη δουλειά μου, εκεί δεν μου χρειάστηκε ποτέ .
Ητανε όμως απαραίτητο, καθώς έμαθα για τους άλλους ,
τους τρίτους , τους κονωνικούς μου εταίρους.
Εκείνοι το θέλανε πιο πολύ απο μένα
και δεν άργησα και δεν ήθελε και μυαλό να καταλάβω το γιατί.
Σε μια συντροφιά , σε μια παρέα , σε μια γιορτή όπου θα τύχει να πας δε κάθεσαι μουγγός .
Κάτι θα πείς και συ, κάποια άποψη θα έχεις να καταθέσεις.
Αν μάλιστα το θέμα είναι και ενδιαφέρον τότες ακόμη καλύτερα.
Ελα όμως που καλά είναι τα λές , καλά να
τα αναπτύσεις και να τα τεκμηρειώνεις
τι γίνεται όμως σαν τύχει και σε ρωτήσουνε ,
ευγενικά και με μπόλικο αγγλοσαξωνικό τάκτ.
΄
-Ωωω ..μάλιστα .. πολύ ωραία...αγαπητέ μου φίλε τα λέτε..
και τι έχετε σπουδάσει, παρακαλώ, αν επιτρέπετε?
- Λύκειο εχω τελειωσει..
-΄Λύκειο ? μάλιστα.. Εεε..μμμ.. που λέτε φίλοι μου απ' οτι άκουσα , η ΕΜΥ λέει.
ο καιρός τα χριστούγεννα θα είναι οτι πρέπει για εκδρομή ,και με χιόνι στα ορεινά ..
Στην Αράχωβα , δηλαδη, όλλα είναι κλεισμένα..
Τότες είναι που στρέφεις το βλέμμα σου στο παράθυρο ,
ανάβεις και πάλι τσιγάρο και λές στη καλή σου..
-Γυναίκαααα ...εδώ ήρθαμε.. πάμε να φύγουμε.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου