το φεγγάρι το ασημένιο
μα εκείνο πιά δε βγαίνει είναι μαυροφορεμένο.
Κάπου κάποτε δυο γιούλια
κρεμασμένα στο περβάζι
καρτερούσανε τη πούλια
μα τα βρήκε το χαλάζι.
Με τα χέρια μου ανοιγμένα
πριν χαράξει ο ουρανός
καρτερώ και γω εσένα
νάρθεις σαν αυγερινός.
Το φεγγάρι κι΄αν δεν βγαίνει
κι αν η πούλια έχει κουρνιάσει
όποιος αγαπά προσμένει
μέχρι η μπόρα να περάσει.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου