Νάξερες

Nάξερες πόσο με πληγώνει
πούχεις αλλάξει γειτονιά
και βλέπω άδειο το μπαλκόνι
και τα παντζούρια σου κλειστά.

Σαν τα πουλιά φεύγουν οι μέρες με λαβωμένη τη καρδιά
είναι κοφτές οι καλημέρες
τα δειλινά είναι μουντά.

Όσα δεν πρόλαβα να γράψω
και που δεν τόλμησα να πω
στον Άγιο κεριά θα ανάψω
μια μέρα να σε ξαναδώ.

Ξέρω,στους δύο τρίτος δε χωρά
μα σαν αγέρας , σαν ψιχάλα
γύρνα και πες μου μια φορά
ότι μ΄αγάπησες μια στάλα.