Περί λαικής τέχνης

Κάποτε και σε καιρούς δύσκολους
σαν και τούτους που περνάμε ανθούσε η λαική τέχνη.
Η τέχνη για το λαό .Αυτή που σε αγγίζει ,
αυτή που γλιστράει στις φλέβες σου γλυκά,
αυτή που τσιγγλάει,αυτή που σε ημερώνει ,
αυτή που σε δυναμώνει ,που σε εμπνέει ,
που σε αγαλιάζει,αυτή που σε κάνει άνθρωπο,
αυτή που δε θες δέκα λεξικά και αναλύσεις επι αναλύσεων για να τη νοιώσεις.

Κάποτε οι δημιουργοί , βγαίναν στην αγορά ,
στις πλατείες, στους καφενέδες,
στα θερινά τα σινεμά, στα θεατράκια τα μικρά .
Γράφανε και μοιραζόντουσαν και κρίνανε και γκρινιάζανε
και διαφωνούσαν και κάθε μέρα, λίγο λίγο
σπρώχνανε το κάρο της γνώσης και της τέχνης τους
όλλο και πιο μπροστά.

Και έφτιαχνε ο λαός μας συνείδηση και πρότυπα τα παιδιά μας .
Κι' είχανε οι νέοι μας κουράγια για ζωή και για αγώνες.
Καί στολίζανε οι μεγαλύτεροι τη μνήμη μας,
τη συλλογική , με ιστορίες και εικόνες.

Τώρα,λουφάξανε οι πιο πολλοί, οι πιο προβεβλημένοι,
στο καβούκι τους κλεισμένοι,δεν ακούν, δεν αφουγκράζονται ,
δεν συγκινούνται ,δεν μιλάνε .

Αλήθεια γιατί σιωπούν ?
Στράγγιξε το σταμνί τους?
Στέρεψε η φωνή τους ?
Στέγνωσε η πέννα τους ?
Εκείνοι μονάχα ξέρουν.