Τό γράμμα δε στάλθηκε ποτέ

Μα ενα γεγονός , ενα θέμα μυστήριο , που δεν έλυσα ακόμη και τώρα
τόσα χρόνια μετά με βασανίζει.
Στη παρέα μας ήρθε τότε και την καλοδεχτήκαμε μια κοπελιά στην ηλικία μας.
Δεν ήταν φανταστικά όμορφη , μα πολύ γλυκιά και με καλές αναλογίες.
Συνηθίζαμε μέχρι να μαζευτούμε όλοι να πίνουμε το καφεδάκι μας , στο καφενέ,
μπροστά απο το στέκι μας στη μικρή πλατεία.
Εκεί είχαμε και λίγο χρόνο να γνωριστούμε με τους καινούργιους μας φίλους.

Η κοπελιά όπως μας είπε ήταν παντρεμένη με ναυτικό που ταξίδευε
και ήταν πολύ χαρούμενη που βρήκε παρέα και ενδιαφέροντα καινούργια.
Πάνω στα γέλια και τα καλαμπούρια μας ,χαλαρά και με αυτοπεποίθηση ,
μπροστά σε όλη τη παρέα , με ρώτησε αν τη θυμάμαι.
Δέν την ήξερα , δεν μου θύμιζε κάποια και απάντησα αρνητικά .
Επέμενε στην ερώτηση και πάλι αρνητική ήταν η απάντηση.

Τούτο συνεχίστηκε για μήνα περίπου,

μέχρι που σκέφτηκα οτι κάνει πλάκα ,
η κάποια εμμονή την κατατρέχει.
Ηξερε όμως πολλά για μένα και τη προσωπική μου ζωή
και συννάμα μου είπε πως κοιμηθήκαμε μαζί
και πως λίγο πρίν φύγω για φαντάρος χωρίσαμε.
Εγώ επέμενα πως πρώτη φορά τη βλέπω.
Οι άλλοι όμως βλέποντας την επιμονή της

άρχισαν να με δουλέυουν ψιλό γαζί.

Ηταν παντρεμένη ,όπως είπα , τσεκαρισμένο αυτό με διεύθυνση και τηλέφωνο
{ φίλη που εργαζόνταν σε ναυτιλιακή εταιρεία , μου τα έδωσε όλα χαρτί και καλαμάρι }
ήταν και η καζούρα των άλλων και δε μπορούσα να απαντήσω όπως ήθελα .
Άρχισα να τρελένομαι, να αμφιβάλω για τη μνήμη μου.

Μια και δυό πάω στο φίλο μου το Στέλιο..
- Αύριο θα έρθεις στο Θεατρικό,του λέω.
-Μουρλέ σου τόπα , δε κατέχω τη τρέλα σου και δεν έρχομαι.
- Άλλο σε θελω ..
-Τι άλλο .. λεφτά ? δε πέρασε μήνας που έδωσα,ακριβό είναι το χόμπι σας.
- Δε θέλω λεφτά, γκόμενα είναι στη μέση .. θάρθεις ?
- Καλή ? έρχομαι ..
-Άσε τις μαλακίες , εμένα τυρανάει .

Του τα λέω όλλα με το νι και με το σίγμα και αρχίσαμε να γυρνάμε το χρόνο πίσω
και φτάσαμε στις κραιπάλες μας στο κότερο.
Εκεί κλειδώσαμε την αναζήτηση.
Ο Μπάμπης , καλή του ώρα, Παπά Χαραλάμπης τώρα ,όλο το χειμώνα φρόντιζε ,
σα να λέμε φύλακας ,ενα κότερο στο Πασσαλιμάνι.
Εκεί με τζάμπα ποτά ,πολλά Σάββατα ξεσαλώναμε.

-Λές ρε μουρλέ να πήδηξες καμμία εκέινα τα βράδια και να μη θυμάσαι ?
-Τι λες ρε μαλάκα.. εσυ δε θα τόξερες ?
- Αυτό να μου πείς . Τότε τι θέλει ?
-Δε ξέρω,γι' αυτό σου λέω,έλα αύριο.
-Θάρθω κι' άμα το πάει το γράμμα της το δίνω?
-'Οχι..

Την επομένη ο Στέλιος ήρθε και δεν αναγνώρισε τίποτα.
Η κοπελιά έφυγε,χάθηκε ξαφνικά ..όπως ήρθε ..
Δεν την ενόχλησα ποτέ και δεν έδωσα ποτέ τα στοιχεία της στο Στέλιο.
-Ένα γράμμα θα της δώσω ρε μουρλέ , σιγά ..τι κάνεις έτσι ?
-'Οχι είπα ..

Έτσι προς λύπην του φίλου μου του Στέλιου ....
Το γράμμα δε στάλθηκε ποτέ...

Σημ..απόσπασμα απο το ..ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΜΟΥ ΟΙ ΔΡΟΜΟΙ