Δε φταίω πούμεινα μικρός

Παράξοξα κι’ αληθινά /τρυπώνουν στα όνειρα μου
Και με μουσκεύουν ίδρωτα /νοτίζουν τη καρδιά μου.
Και με ξυπνούν χαράματα/και με βαρύ κεφάλι
Και αναζητώ τριγύρω μου/να δώ που είναι οι άλλοι.          
Και ψάχνω μες τη θύμιση/τι πρέπει να κρατήσω
Τη κόλαση που ήμουνα /ή που ξαναήρθα  πίσω. ?

Κόλαση είμαι  μονάχος 
μα  βολεύει νάναι οι άλλοι.
Δε φταίω πούμεινα μικρός .
Φταίει το άδειο μου κεφάλι .

Όταν  η μέρα μου χαράξει  /πίνω  ένα βαρύ καφέ. 
Κι ότι είδα στο όνειρο μου/λέω πως ήτανε  εφέ
Κι αφού τσιτώσω τη καρδιά μου/παίρνω πάλι  αμπάριζα.
Ξεχύνομαι στη αγορά/μπαίνω  στα μικρομάγαζα
Μα Κυριακή στην εκκλησιά/όταν ακούω  Δευτέρα..  
Θυμώνω που δεν τόλμησα/να δω και παραπέρα .

Κόλαση είμαι μονάχοςς  
μα βολεύει νάναι οι άλλοι
Δε φαίω  πούμεινα μικρός ,
φταίει το άδειο μου κεφάλι.